8smy

Volga vs Volga

2012-01-12T08:26:00.000-08:00

volga 1984

Volga 1988

Kto pamięta, ten pamięta obie maszyny..

Eco Logika Dwieście lat!

2012-01-06T01:18:00.001-08:00

Jak podaje ANSA (L'Agenzia Nazionale Stampa Associata) wczoraj w późnych popołudniowych godzinach doszło do incydentu w miejscowości Monte Cerignone. Bliżej nie znany osobnik podający się za pisarza a legitymujący brazylijskim paszportem na nazwisko Paulo Coelho usiłował złożyć życzenia obchodzącemu 80 urodziny Umberto Eco. "Każda minuta to urodziny godziny!" - wykrzykiwał obezwładniony w końcu przez karabinierów osobnik, który uspokoił się dopiero w bagażniku specjalnie sprowadzonego na tę okoliczność z Neapolu poloneza. "Kiedy zamkniesz oczy, nic nie widzisz" – zatrzymany tylko tak odpowiadał na pytania śledczych po czym odmówił dwie zdrowaśki i dalszych wyjaśnień.

Umberto Eco skwitował ten incydent kieliszkiem szampana i trzystudwudziestodwustronicowym esejem. Od wtorku w dobrych księgarniach.

A ja od małpy pochodzę

2011-12-31T04:38:00.000-08:00

Niezłe towary diabli nadali spode Targowej Hali..
Dobrego wszystkim Czytelnikom w nadchodzącym Nowym, Parzystym!
Niech będzie lepszy!

płoń, ale nie spalaj się

2011-12-10T11:26:00.001-08:00

płoń, ale nie spalaj się..

płoń, ale nie czyń pożogi..

Wenus i Marks

2011-11-18T22:11:00.000-08:00

Ty jesteś Wenus, ja jestem Marks - obrazek uszyty naprędce do nienapisanego jeszcze tekstu zawierającego wzmiankowaną frazę.

Ot, tak..

Ecce Papa, Ecce Homo

2011-10-26T02:53:00.001-07:00

Habemus Papam!

O mój boże!

Czy może być gorzej?

Jak pan może? Panie doktorze!

Trudno być bogiem, a jeszcze trudniej być pierwszym po bogu. Zwłaszcza jeśli się ma wątpliwości. Zarówno co do istnienia tego pierwszego, jak i do przewodzenia w jego imieniu. Umarł papież, niech żyje papież! Ale zanim biały dym z komina nad kaplicą Sykstyńską rozwieje wątpliwości co do następcy na tronie piotrowym, konklawe musi dokonać wyboru. Po żmudnych obradach zgromadzenie wreszcie podejmuje decyzję – nowym papieżem zostanie kardynał Melville (dawno nie goszczący na naszych ekranach, jak zwykle świetny Michel Piccoli), który dopiero po dłuższej chwili twierdząco odpowiada na pytanie „czy akceptuje kanonicznie dokonany wybór na najwyższego kapłana”? Ale przed wyjściem na balkon nad Placem św. Piotra i błogosławieństwem Urbi et Orbi zaczynają się schody. Nowowybrany Pontifex Maximus wcale nie ma zamiaru objawić się Miastu i Światu. Lecz nie jest to kaprys ani fanaberia, tylko poważna blokada psychiczna na skutek przytłaczającej odpowiedzialności. Wobec takiej sytuacji rzecznik prasowy Watykanu, niejaki Rajski (w tej, specjalnie dla niego napisanej roli krzątającego się urzędnika, Jerzy Stuhr) wzywa na pomoc wybitnego profesora psychiatrii (tę rolę zarezerwował dla siebie reżyser Nanni Moretti). Kiedy jednak uważający się za niegodnego Pierścienia Rybaka Melville wymknie się ukradkiem z Watykanu, cała sytuacja również wymyka się spod kontroli grożąc międzynarodowym skandalem. Psychiatra wobec braku pacjenta stara się więc zapanować nad zdezorientowanymi uczestnikami konklawe, Rajski odchodzi od zmysłów a papież elekt przeciwnie - próbuje do nich powrócić.

Mimo wielu punktów stycznych z pontyfikatem Jana Pawła II, z którego pogrzebu zdjęcia oglądamy na początku filmu, to nie jest opowieść o jakimś konkretnym papieżu. To fascynująca ale i zabawna historia człowieka, który został papieżem wbrew swojej woli. Moretti, jak w większości swoich filmów opowiada w "Habemus Papam" o konflikcie samotnego bohatera z nieprzyjaznym, nieautentycznym i trudnym do zrozumienia światem. Reżyser, lewicujący zdeklarowany ateista rezygnuje jednak w filmie z kpiarskiego wobec Kościoła tonu na rzecz pobłażliwej, lecz ciepłej refleksji nad kondycją psychiczną człowieka, na którego barki niespodziewanie spada ogromna obligacja nie tylko wobec Kościoła i jego wyznawców, ale także wobec własnej wiary, w której stara się pozostać zachowując jednocześnie równowagę wewnętrzną i własną tożsamość. W podobnej sytuacji staje zresztą psychiatra, który do czasu zażegnania kryzysu pozostaje „więźniem Watykanu” próbując zapewnić zajęcie sobie i skonfudowanym kardynałom.

”Habemus Papam” to film, który nie mógłby niestety powstać nad Wisłą, u nas bowiem jedyny obowiązujący sposób opowiadania o urzędzie papieskim zakłada ujęcie z pozycji „na kolanach”. To żaden tam „człowiek, który został papieżem”, ani „papież, który pozostał człowiekiem”. To po prostu człowiek. Ecce homo, któremu brakuje natchnienia Ducha Świętego. A Duch, jak wiadomo „dmie kędy chce”.

Wywiad z KoPiernikiem

2011-10-12T01:04:00.000-07:00

Mikuś koPiernik - proszę..

Od szewca

2011-10-01T00:59:00.001-07:00

Bez komentarza.
(Magda Ka. kiedyś nadesłała
pocztą "pantoflową" he, he)

"Drive" - jazda obowiązkowa

2011-09-21T09:25:00.000-07:00

"Drive"

Kierowca

Irene

„Jeśli mam was dowieźć, podajecie czas i miejsce. Ja wam daję pięć minut. W ciągu tych pięciu minut jestem wasz, cokolwiek by się nie działo i cokolwiek by się nie działo, czekam pięć minut. Nie noszę broni. Jestem kierowcą.” Tak stawia sprawę bezimienny Kierowca (znakomity, minimalistyczny Ryan Gosling), za dnia naprawiający w warsztacie auta, które później demoluje na planie filmowym jako kaskader, a po godzinach świadczący usługi dla bandytów uciekających po napadach. A w ucieczkach jest najlepszy. Punktualny, perfekcyjnie przygotowany, milczący, skupiony, nie rzucający się w oczy. Z cienia, w który cały czas się usuwa wychodzi jednak gdy poznaje swoją sąsiadkę, Irene (Carey Mulligan znana u nas z dobrze przyjętego filmu „Była sobie dziewczyna”). Miłość od pierwszego wejrzenia, na spojrzeniach właśnie zbudowana w opowieści może obejść się bez słów, ale to ostra jazda, choć prowadzona niewzruszenie pewną ręką urodzonego kierowcy. Taka jazda to jednak skręt w ślepą uliczkę, zwłaszcza gdy okazuje się, że mąż Irene za chwilę ma wyjść z więzienia. Jednak kłopoty, które go tam wpakowały nie kończą się wraz z wyrokiem, a jedyną osobą, która może pomóc jest Kierowca. Gdzie kończy się asfalt zaczynają się problemy. Śmiertelnie poważne problemy.

„Drive” (dobrze, że dystrybutor pozostawił oryginalny, pojemny znaczeniowo tytuł zamiast czegoś w stylu „Swobodnego jeźdźca”) to pierwszy amerykański film duńskiego reżysera Nicolas’a Winding’a Refn’a, który już został okrzyknięty konkurentem Lars’a von Trier’a. Pudło, przebita opona. Jedyne co łączy tych panów to kraj pochodzenia i rewelacyjne wyczucie języka filmowego. Refn zadebiutował w 1996 roku dramatem sensacyjnym „Pusher”, od którego zaczęła się rozwijać kariera Mads’a Mikkelsen’a. Potem jeszcze dwukrotnie wrócił do tego filmu, aż wreszcie w 2008 błysnął oszałamiającą inscenizacyjnie biografią najdłuższego stażem brytyjskiego więźnia. „Bronson’a” nie powstydziłby się Stanley Kubrick, zwłaszcza gdyby wypalił jointa; kto nie widział, marsz do wypożyczalni, bo zaprawdę warto. Potem była jeszcze wikińska „Valhalla Rising”, ale to w „Drive” Refn wrzucił wyższy bieg rezygnując z amerykańskiego remak’u „Pusher’a” na rzecz klasycznej historii o samotnym bohaterze, który musi stoczyć bój w obronie dobra. Klasycznej, bo rycerz, jeździec znikąd, kierowca spotyka niemożliwą miłość, w imię której walczy ze smokiem, złym szeryfem, mafijnym cynglem. Takie szarże „z motyką na słonie” tylko w bajkach kończą się dobrze.

Pojawiły się opinie, że „Drive” to stuningowany „Bullit”, jednak moim zdaniem przynajmniej klimatem bliżej mu do „Miami Vice”. Podobnie jak w dziele Michael’a Mann’a mamy tu długie jazdy autem, w których koci pomruk motoru przeplata się z idealnie dopasowaną muzyką, jaka na równych prawach z wąwozami Los Angeles oraz dekoracjami stanowi tło wydarzeń. Prześwietlone słońcem „Miami Vice”, w którym wszystko dzieje się źle odciska również piętno na pozaczasowej atmosferze „Drive”, której estetycznie najbliżej do lat osiemdziesiątych. Opinie o pokrewieństwie Refn’a z Tarantino również są ferowane pochopnie. Duńczyk nie używa przemocy w sposób efektowny a już na pewno nie efekciarski. Przemoc to przemoc, brutalny środek do celu, klin wbity między ludzi między którymi rodzi się miłość. A ta, w ponadgatunkowym „Drive” pokazana jest, jak rzadko subtelnie, prostym gestem, spojrzeniem, oddechem od słów. Bicie serc miesza się w „Drive” z głębokim gangiem silnika i jest to wysokooktanowa mieszanka, która wprowadza film na najwyższe obroty solidnej filmowej, tu wbrew pozorom nie ma wątpliwości – sztuki. Jazda obowiązkowa.

Nie po kolei

2011-09-18T23:31:00.001-07:00

- Nie bujaj - powiedział po kolejnej porcji bujd, jakie go spotkały. Bujdy wprawdzie były na resorach, co powodowało usypiające kołysanie ale z drugiej strony czekała szyba, w którą walił głową gdy tylko zaczynał ją w senności zwieszać. W tej samej szybie widział odbitki współwięźniów. To znaczy współpasażerów w tej poziomo sunącej jak kraj długi i szeroki windzie.

Jeden spał z ustami niczym ze zdziwienia lub zachwytu otwartymi na oścież a wybroczyna śliny spływająca po brodzie odrabiała za niego ćwiczenie domowe z lewobrzeżnych dopływów Wieprza. A może to była Świnica? Drugi przeglądał Codziennik Trybunalski, który prężąc tłuste majuskuły nagłówka oznajmiał, że
"Wanda Rutkiewicz żyje i wierzga!". Znał tę historię, słyszał ją rano w radio parząc usta kawą, którą wypełnił kubek po brzegi nie zostawiając miejsca na trochę zimnej wody uzdatniając ją do picia natychmiast. - Ogolę się, a kawa wystygnie - pomyślał i jak postanowił, tak zrobił a pan w radio opowiedział mu przy tym o tym i o tamtym. A także o
uznanej za zmarłą polskiej himalaistce, którą Chińczyki mocno trzymali w areszcie po tym, jak została zatrzymana na granicy z Tybetem, gdzie bez stosownego ubioru, wyglądu i dokumentów próbowała kupić zapałki.
- He, he a jak pan myślisz po co ona w te góry łaziła? - wtrącił się nagle z naprzeciwka pasażer, którego odbicia nie było widać w szybie, więc był a jakoby nie było go wcale.
- Gzić się chcą. Każda jedna. A co jedna to druga od kolejnej jeszcze bardziej zboczona. -
- Co pan tak patrzysz? A co pan myślisz? Toż ten yeti, człowiek śniegu jak mówią, w zamrażarkę jego kopana mać, od maleńkości na zimnie chowany to musi mieć panie sopla po kolana jak w łokciu grubego. Może trochę chłodny w obejściu, ale baby lecą na takich włochatych nieokrzesańców. A w barłogu taki? Zwierz panie, nie człowiek, mówię panu. No to weźmy taki Messner czy ten drugi Kukuczok. Niby górołaz ale sam pan wiesz, jak na przymrozku albo we w zimnej wodzie parcieje. Mówię panu: spotka baba yeti, sam se ceruj skarpeti. -
- Nie bujaj - powiedział podnosząc głowę. W przedziale nie było nikogo. Najwyraźniej poprzedni przedział, tym razem czasowy wypełnił snem przerwanym gwałtownym hamowaniem. Albo znów okoliczna ludność złożyła ofiarę z rowerzysty bogom pekapu albo skacowany maszynista nie wycelował w peron i objuczeni podróżni będą musieli z nasypu wdrapywać się do pociągu niezmiennie bylejakiego.

Spojrzał na zegarek w telefonie. Miał zegarek naręczny, który by nie narazić się na śmieszność naszał na nadgarstku, ale odruchowo sięgnął do kieszeni. Cyferki minut były już prawie takie same jak cyferki godzin. Schował telefon ale wiedział, że za chwilę spojrzy ponownie. Nie nawet dlatego, że zapomni która była godzina, ale po to, by trafić na zdublowane liczby. Na imieniny godziny, małą uroczystość, którą mógł obchodzić dwadzieścia cztery razy na dobę, gdyby go to tylko cokolwiek obchodziło, bo nigdy nie był skłonny do celebracji. Zostawiał to sobie na czarną godzinę, którą jednak za każdym z razów, również tych od losu przekładał na później. Później zaś, kiedy przypomniało mu się, że w odpowiednim momencie miał spojrzeć na zegarek przyszło konduktorstwo i zamiast telefonu musiał wyciągnąć bilet.

Para konduktorska obrzuciła go pogardliwym spojrzeniem. Oboje mieli na sobie idealnie odprasowane czarne mundury, lśniące sztyblety i rogatywki z połyskującym srebrzyście emblematem - kołem rowerowym przebitym parowozem. Jej wąsy potulnie spływały po górnej wardze, jego zaś niczym na cześć godziny "W" zawadiacko strzelały ku górze. Konduktor miął w dłoniach skórę biletu, po czym odgryzł jej narożnik a powstałą krwawiącą ranę skauteryzował przypiętym do paska bunsenowskim palnikiem. Opatrzony bilet lotem klonowego liścia opadł łagodnie na podłogę wagonu. Konduktoressa spojrzała w kajet i służbowym tonem No 5 oznajmiła - Według rozkładu o tej porze powinien pan już być w domu! Co pan tu jeszcze robi? - nie zostawiając miejsca na jakiekolwiek tłumaczenia
rzuciła w przestrzeń przedziału. - Te cholerne pasażery zrobią wszystko, by bez opamiętania napawać się pociągami. -
- Co takiego tu w tym pociąga? - tu już zwróciła się bezpośrednio do konduktora, którego wąsy zadrżały na znak, że odebrał transmisję. - Mógłby siedzieć w domu, w przerwie na reklamę paszportem polsatu swoją paszteciarską żonę zachęcać do przekraczania granic, to nie! Woli się rozsiąść jak cham na izbie gminu i tak to to, tak to to, tak to to... - A zwłaszcza - tu wtrącił się konduktor w obawie, że odbierana przez jego wąsy audycja może przekroczyć dopuszczalny czas antenowy - że tak to to, tak oto nie ma już wca le, po to wszak szyny spa
wa my wam takie to syny pod syp sypując pod kłady żwirem by pod róż trwa ła nie wię cej niż chwi lę - tak zgrabnie zakończył czynności służbowe.

- Życzymy światełka w tunelu i dotarcia do celu! - chórem powiedziało konduktorstwo, strzeliło obcasami i trzaskając drzwiami od przedziału tak mocno, że odpadła od nich tabliczka z ideogramem w dowolnie wybranym esperancie prosząca o powstrzymanie się od palenia. - Przecież i tak nigdy nie paliłem się do palenia - pomyślał i podniósł z lepkiej podłogi więdnącą skórkę biletu oraz proszącą się o to a także o wzmiankowane wcześniej zaniechanie tabliczkę. Patrzył jeszcze przez chwilę na krajobraz wyświetlany za oknem, ale zapadający zmierzch redukował mu widoki do własnego odbicia, które już przecież rano podczas golenia oglądał. Na powtórkach zapadał w sen. I tak zdarzyło tym razem. Zaspał. Przegapił stację. Za to jego serce zatrzymało się i wysiadło.

(B. 17 września)

"Juruś Okrutny był kasztan"

2011-09-13T02:20:00.000-07:00

Urodził się i to go zgubiło. Dość szybko nauczył się chodzić, ale nie bardzo wiedział dokąd pójść. Postanowił nauczyć się mówić, by móc zapytać o drogę ale okazało się, że mówi w obcym języku i wszyscy zagadywani ludzie kręcąc głowami wyjmowali busole, które wskazywały mu północ. Sęk w tym, że o tej porze już spał. A w tym akurat był niezły – najpierw osiedlowy żłobek imienia Króla Heroda, potem przedszkole numer osiem na Pogromców Biesłanu. Ten etap edukacji przebrnął bezboleśnie w myśl zasady „jedna dziurka – jeden klocek”. Duma odebrała mu mowę gdy z rąk ministra przedszkolnictwa odbierał dyplom za wybitne osiągnięcia w leżakowaniu.

Słowem również nie pisnął gdy pierwszy dzwonek alarmująco zagrzmiał mu nad uchem na nowej drodze życia. Szkole podstawowej. Zawsze był najsłabszy w swej klasie i najlżejszy w kategorii wagowej. Był nawet młodszy niż by na to wskazywała jego metryka. Cyferki zastąpiły klocki a potykających się o rozwiązłe sznurowadła rówieśników równie rówieśniczy rówieśnicy potykający się o niego, uprzednio starannie przewróconego na namaszczone lizolem lastryko. Z tej perspektywy świat zdawał się być pozbawiony zasad. Zasady miały być dopiero na chemii, ale do niej, wykładanej w pierwszej klasie przyrodzie było naprawdę daleko.

W sukurs przyszła religia, która ze względów etycznych zastępowała w tej podstawówce inne przedmioty nie traktujące o materialnych bytach. Można by powiedzieć, że idea nadstawiania drugiego policzka spędzała mu sen z powiek, gdyby nie fakt, że wyszkolony w przedszkolu zasypiał jak susła dziecko zabite i nigdy nie dane mu było doświadczyć mitycznej północy. Nigdy też później nie natknął się, nawet drukiem na słowo Hiperborea.

Motyw drugiego policzka zrodził w nim plan pierwszego, który następnego dnia zaczął wdrażać w życie. Widząc zbliżającego się w jego kierunku rówieśnika płci dowolnej i w dowolnym wieku wymierzał sobie siarczysty policzek niejednokrotnie w takim wypadku zmieniając pozycję na horyzontalną. Po tygodniu i wizycie u szkolnego pedagoga, którą wspominał później jako najnudniejsze trzy kwadranse od czasu wycieczki do muzeum papieru ściernego pod Ełkiem wyeliminował ciało pedagogiczne z puli osób, którym pierwszy policzek nadstawiał. Z tej doktryny wyprzedzającego ataku w samoobronie eliminującej przemoc zarówno Clausewitz jak i Gandhi byliby dumni niemniej niż dumny z ich dumy byłby nasz bohater gdyby tylko wiedział o dwu wzmiankowanych i potencjalnie prężących się z jego powodu z dumy postaciach.

Rumiany, lecz zadowolony dopiero pod koniec studiów dowiedział się przypadkiem, że pierwsze zdanie z historii jego życia popełnił Beckett, który z bliżej nieokreślonych przyczyn zawsze mylił mu się z Ionesco. Nosorożca próbował zobaczyć dwukrotnie, jednak w kwietniu nieparzystego rzeczony ssak był na wymianie w Wolsburgu, a w październiku przestępnego bramy zoologu powitały go kartką „nieczynne z powodu deratyzacji”, co ostatecznie zniechęciło go do podejmowania dalszych prób.

Niezmiennie zniechęcony kilka lat później utonął w basenie na statku podczas rejsu wycieczkowego po Morzu Barentsa połączonego z prezentacją naczyń kewlarowych. Nigdy nie poznał północy, a po śmierci jego życie nie było już takie samo. Tytułowy epilog na nagrobku dopisał mu korektorem jego klasowy kolega, który w parzystym po pogrzebie zabłąkał się na cmentarz św. Łazarza aby, mając z marynarską bracią na pieńku zapalić papierosa do znicza. Zapałki mu zamokły na deszczu.

Rebuz

2011-09-12T05:07:00.000-07:00

Kategoria: materialne dobra kultury.

Darz Bóbr!

2011-09-07T03:17:00.000-07:00

Głową muru nie przebijesz. Zwłaszcza jeśli jesteś pogrążony w depresji. Zwłaszcza tym bardziej. No chyba, że ktoś ci pójdzie na rękę. Nawet jeśli tym kimś będzie bóbr. Głównym bohaterem trzeciego filmu Jodie Foster jest Walter Black (w tej roli Mel Gibson). Walter głównie śpi, a gdy nie śpi, zachowuje się jakby był pogrążony we śnie. Ten sen to koszmar dla rodziny Walter’a. Żona, Meredith Black (pani reżyser Jodie Foster, która dojrzewając z klasą usunęła się na ekranie zostawiając pole do popisu Gibson’owi) zajęta projektowaniem rollercoasterów zdaje się nie dostrzegać problemu, tymczasem jej starszy syn Porter (Anton Yelchin) kolekcjonuje wszystkie swoje podobieństwa do ojca po to, by je z siebie wyrugować. Jedynie najmłodszy z Black’ów, Henry pochłonięty szczęśliwym dzieciństwem zdaje się nie reagować na zgrzyty nawet gdy rówieśnicy dosłownie wyrzucają go na śmietnik.

Głęboka i zimna niczym wody Bajkału depresja to poważna sprawa. Jednak jest na nią proste lekarstwo. Nic tylko się zabić. Wysiudany ostatecznie z domu Walter postanawia zrealizować tę receptę, gdy niespodziewanie gałąź, na której chce zostać obwiesiem przegryza bóbr. Bóbr muppet, pan bóbr, bóbr zbawiciel. Bóbr pacynka, która ocalona ze śmietnika minionych historii zaczyna snuć nową. Walter niby zaczyna wdawać się z Panem Bobrem (bo tak się bóbr każe nazywać) w dyskusje i staje wobec niego okoniem, ale zauważa, że bobrze rady robią mu dobrze. Psychologiczna tama pęka i z siłą wodospadu nowe życie wlewa się w Walter’a. Firma produkująca zabawki, którą kieruje Walter staje na nogi z produktem, jaki zakupową gorączkę rozpęta nie tylko w święta, żona na nowo poznaje mężczyznę, w którym się zakochała a Henry zatraca się w tacie robiąc rumor w warsztacie. Jedynie Porter pozostaje nieprzekupny wobec bobrowej kukły. Z czasem jednak okazuje się, że Pan Bóbr coraz bardziej wgryza się w życie protagonisty rzucając mu kolejne nadgryzione kłody pod nogi. Ratunkiem może być jedynie poranek kojota, który pozwoli odgryźć się bobrowemu zagrożeniu.

Jodie Foster wiedziała co robi angażując do swojego filmu Gibsona. Zabójczy Mel skompromitowany pozaekranowymi wybrykami, jak nikt nadaje się do roli przegranego, pogrążonego w depresji bohatera, który w groteskowy sposób odnajduje swoje odkupienie, nieświadomy ceny, jaką mu przyjdzie za nie zapłacić.

O ile główny bohater „American Beauty” wąchał tytułowy kwiatek od spodu, o tyle Walter w „Bobrze” ma się źle, by móc mieć się dobrze. Podobnie też, jak w obrazie Sam’a Mendes’a, tak i tu parający się niezgodnym z prawem procederem nastolatek waląc głową w mur niezrozumienia niemal dosłownie wybija się na dojrzałą dorosłość z pełną jej konsekwencją, jaką niekiedy musi być zaakceptowanie korzeni, z których się wyrasta.

Jednak jedna rzecz pozostaje niezmienna – masochizm Mel’a Gibson’a. Aktor, który pierwsze cięgi zbierał „Mad Max’em” w postapokaliptycznej Australii pozostał wierny swojej idei obrywania. Kto pamięta wybryki Martin’a Riggs’a z „Zabójczych broni” ten wie, że chyba tylko Bruce Willys pod koniec swoich filmów wygląda bardziej „jak Bruce Willys pod koniec filmu”. Nawet gdy Gibson przesiadł się na fotel reżysera, swoją masochistyczną obsesję przelewał na filmowanych bohaterów, czego kulminacją była rzeźnicka „Pasja”, która w 2004 roku swoim naturalizmem wyprawiła niejaką Peggy Law przed oblicze Stwórcy.

Kto chce zatem zobaczyć, jak w nierównej walce z pacynką Mel Gibson dostaje baty, proszony jest o pofatygowanie się na seans. Kto zaś chce obejrzeć niegłupi komediodramat o meandrach depresji, której rwące wody zatamować może jedynie bóbr, proszony jest o dołączenie do poprzednika.
Miłego odbioru, darz bóbr!

Inwazja porywaczy ciao nadeszła ze wschodu!

2011-09-05T01:25:00.001-07:00

„Rękopisy nie płoną”. Ten parabułhakowski cytat z równym powodzeniem odnosi się do pamiątek z celuloidu. A przecież film jest, jak mawiał klasyk „najważniejszą ze sztuk”. I właśnie niedawno jedna z takich sztuk po raz pierwszy ujrzała zgaszone sztuczne światło sali kinowej. Ale jak w przyzwoitym filmie zacznijmy od czołówki po kolei ujawniając osoby niewymienione w napisach, by zakończyć na nazwisku głównego sprawcy – reżysera.

W październiku ubiegłego roku długoletni pracownik znanego z figurki kołchoźników „Mosfilmu” zapuścił się w nieodwiedzane zazwyczaj rejony magazynu w poszukiwaniu butelki stolicznej, którą w pijanym widzie ukrył podczas niezapowiedzianej i wyjątkowo niespodziewanej gospodarskiej wizyty przedstawicieli nowego zarządu wytwórni. Zguba się odnalazła, została starannie osuszona, a gdy magazynier powrócił ze stanu błogosławionego nader dokładnie przetarłszy oczy i warstwę kurzu na pudełku ze skarbem, nie minęło pół godziny nim nieoglądany do tej pory film ponuro zaterkotał na projektorze.

„Inwazja porywaczy ciał” w reżyserii Andrieja Tarkowskiego spowodowała, że kilku niewierzących dotąd pierwszych widzów zaczęło wzywać imię boga. Nienadaremno.Dziś, gdy spleśniała i nadgryziona przez myszkiny taśma została poddana starannej cyfrowej restauracji przez wiodącą w tej dziedzinie petersburską firmę „New Pagadi” wszyscy możemy ze zdumienia i zachwytu pochylać się nad wiaderkiem popcornu podziwiając dzieło mistrza.

Nic dziwnego, że po kolaudacji kolaudanci zniknęli i nie miał kto kolaudować. Nic dziwnego, że w wyniku tego zaniku obraz autora „Andrieja Rublowa” z miejsca został awansowany na półkownika.

„W raju bez boga inkwizycja jest gorsza od kontrrewolucji”, już to, drugie zdanie zaplanowane w scenariuszu skazywało ten film na syberyjską krioterapię. Wypowiadał je Niereński, absolwent prestiżowej w Związku Radzieckim szkoły powszechnej im. Morozowa, genialny domorosły stoik – samouk, gdy jego żona opowiedziała mu swój sen, w którym szedł Newskim Prospektem załatwiając swoje potrzeby filozoficzne na ulicy. Wieczorem, gdy Niereński wraca z fabryki, kolacja na niego nie czeka. Żona również. Następnego ranka obudzony pukaniem do drzwi Niereński sam znika. Pozostała część fabuły koncentruje się na iście stachanowskim wysiłku protagonisty by pogodzić zastaną rzeczywistość z dotkliwą realnością jego dotychczasowej egzystencji. Uporczywy konflikt niedoboru dysonansu kładzie się światłocieniem na kolejne kadry utrzymane w malewiczowskiej estetyce aż do w bulwersujący niemal sposób ekscytującego finału, w którym...

„To trzeba samemu zobaczyć”, pisał lakoniczny jak nigdy recenzent Kommiersanta. „Rad jestem, że ten kraj ma takich, kurwa synów” – skwitował w żołnierskich słowach pokaz arcydzieła premier Władimir Putin. W środowiskach filmoznawczych zawrzało. Przyciśnięty przez Allan’a Smithee Don Siegel, reżyser amerykańskiego filmu o podobnym tytule przyznał, że w młodości szukając grzybów na zachodnich rubieżach Alaski spotkał wycieńczonego człowieka, który w szynel odziany wykasłał mu krwią i cyrylicą zarys fabuły dzieła, które do tej pory pozostawało ukryte.

Dziś zaś mrozi celuloidową krew w żyłach taśmy filmowej na ekranach kin od Greenwich po Sevre, obojętnie w którą stronę nie spojrzeć. Nawet nad Wisłą, gdzie w wywiadzie dla tygodnika NaPrawdę Tadeusz Sobolewski był w stanie tylko wydukać, że „Kornatowska, gdyby żyła, powiedziałaby, że gdyby Kałużyński wciąż płacił podatki, to z miejsca oraz wrażenia natychmiast by się poszedł wykąpać”. „Szczerbie opadła szczęka, Orliński wywinął orła” grzmiał tytułami Fakt podpierając nagłówki stosownymi fotosami. Po pierwszym seansie pokładam ufność w to, że Państwa również porwie „Inwazja porywaczy ciał” Tarkowskiego. Dajcie się porwać porywając kogoś ze sobą. Niech kina Wam staną potworem!

Nic tak miastu nie przysłuży, jak Godzilla co je zburzy!

2011-08-31T10:53:00.000-07:00

Nic nie daje lepszej promocji miastu niż dobry film. A miasto w filmie najlepiej wygląda obracane w perzynę. Panie Majchrowski! Rzuć pan garść talarów na film, w którym stwór rozpieprza Kraków. Na przykład taki:

Łagiewniki, beatyfikacja JPII, tłum wiernych. Terrorysta wyposażony w ładunek nuklearny ukryty w termosie dokonuje zamachu. Energia wybuchu, potencjał wyznawców, gniew, ból i wściekłość powodują, że Smok Wawelski ożywa. Zionie ogniem, pożera turystów, demoluje barki. Nie wybrzydza na niedziewice. Depcze Manghę, strąca balon, z hotelu Forum skacze na Skałkę, gdzie szarga świętości wyjadając truchła wieszczów z futerałów.

Smok wije gniazdo na Wawelu. Prezydent Jarosław Kaczyński (no co, film ma być s-f) ze względu na kompletnie zerową klasę zabytku odmawia zgody na bombardowanie z powietrza. Nękani przez stwora mieszczanie „na lewo” najmują gangsterów, którzy mają załatwić smoka ładunkiem ukrytym w owcy. Konwencjonalne ataki wojska nie przynoszą rezultatów.

Tymczasem naukowcy z AGH i Collegium Medicum dostają zielone światło na ukończenie eksperymentu mającego na celu stworzenie dla WP supertrepa. Jednak na skutek pośpiechu i nieuwagi obiekt dostaje końską dawkę mutagenu i powstaje super wytrzymały mutant – centaur. Władze postanawiają użyć nowy nabytek także propagandowo i premier Majchrowski każe go opancerzyć, dozbroić i ufryzować a’la Lajkonik.

Lajkonik szturmuje Wawel, jednak dywersja mieszczan powoduje, że atak się nie udaje. Smok Wawelski przeciąga Lajkonika przez Trakt Królewski i ścierają się na Rynku. Wawelski atakuje Lajkonika z dachu Mariackiego, odrywa wieże, przyszpila go na płycie i pali ogniem. Lajkonik kopytem rozbija fontannę i kontratakuje pod Floriańską.
Finałowy pojedynek na Szkieletorze – helikoptery, dwupłatowce, te sprawy. Wiktoria! Smok bez ruchu leży na torach. Błysk w oku, podnosi łeb i w tym momencie nadjeżdża opóźniony osobowy z Przemyśla, który zadaje smoku coup de grace.

Dla pozbawionych satysfakcjonującego życia osobistego możliwy wątek romansowy (jakaś Curuś, czyjś synuś). Slapstick, rzucanie kremówkami, preclami, defekujące na smoka i cała resztę gołębie. Ewakuacja mieszczan do Nowej Huty, fanfary i tromtadracja. Erupcja Kopca Kościuszki. Wandy nie chcą Niemców.
Efekty nieco lepsze niż w „Wiedźminie” a cała reszta to betka. Gruba betka. Jacyś chętni?

Za garść rebusów (ponownie)

2011-08-19T01:50:00.001-07:00

no co za film to?

co to za film? (francuski, ale skojarzenie amerykanckie dla ułatwienia dodam)

co to za film? (klasyka)

co to za serial?

co za książka? (nie wiem czy był film, ale wiem, że była operacja)

co za film? (amerykancki, ale tytuł po ludzku)

co za film? (książka też była, a gruba!)

co za książka? (filmy też były, ale to łatwe, phi)

Szampańskie życie Caspara Hausera

2011-07-22T04:32:00.001-07:00

Gdzieś w sieci znalazłem konkurs, w którym można wygrać światłomierz. Wprawdzie bardziej supernowoczesny i w ogóle niż ten, który widać powyżej, ale ten stary weston za to jest elegancki. Zadaniem jest napisać krótkie (ok 250 słów) opowiadanie, w którym padnie zdanie "kiedy zakochałem się w świetle". Hm, kwadrans w kuchni przy stole i oto rzeczone opowiadanie:

Urodziłem się w kraju Króla Słońce, we Francji. Dorastałem pławiąc się w blasku słońca. W jego cieple rosłem, zaokrąglałem się i nabierałem kolorów.
A potem zabrano mnie z jasnych wzgórz i zamknięto w piwnicy. Jednak to wcale nie było takie złe, jak mogłoby się wam wydawać. Młodość spędziłem wylegując się na drewnianym leżaku w wybornym towarzystwie. Mówiono mi, że czekają mnie zaszczyty i chwała. Miałem być na rozdaniach Oskarów i na imieninach papieża. Miałem nadawać imiona okrętom i oblewać zwycięstwa z mistrzami kierownicy. Miałem kąpać się z najpiękniejszymi modelkami i muskać usta najwspanialszych aktorek. Miałem bywać na śniadaniach poetów i malarzy.
I wtedy bąbelki przyszłej sławy uderzyły mi do głowy. Założono mi knebel oraz kaganiec żebym nie eksplodował z dumy. I tak mijał mi czas w chłodnych i zaciemnionych miejscach, aż przyszła chwila wyzwolenia.
Młoda kobieta dotknęła mojej szyi, wzięła mnie pod rękę i zabrała do domu. Zza drzwi słyszałem jak krząta się w kuchni co jakiś czas zaglądając do mnie i gładząc po ramieniu. O dziwo, zamiast płonąc z emocji, z wrażenia robiło mi się coraz chłodniej. Aż wreszcie kobieta otworzyła drzwi i nad moją głową zaświeciło światło. Nie tak jasne, gorące jak słońce, ale światło. Od dzieciństwa nie widziane światło. Wtem zadzwonił telefon.
- Halo. Nie przyjdziesz? Nie dzisiaj? Trudno, może innym razem. –
W każdym razie coś w tym stylu, nie zwracałem uwagi na słowa, pokryty gęsią skórką wpatrywałem się z przejęciem w jasność. I kiedy zakochałem się w świetle
drzwi od lodówki zamknęły mi się przed nosem.

Zobaczymy..

(sam sobie) pogrzeb Zembatego (koleżałko, kolego)

2011-07-08T02:17:00.000-07:00

zembaty by kresowaty (że autor się znaczy)

"ostatnia posługa"

z żywymi naprzód trzeba iść mówili, lecz
tak złożyło się w tej chwili, że to mój
żywi ciężar niosą, który nie zmalał
ścięty kosą, lecz upadł nisko

z moich ramion kiedy pieczątka
w akcie zgonu wyzbyła mnie spod
życia znamion i niechaj będzie nam
weselej, że ładniej, zgrabniej niż pesele

(każdy wam powie to antenat) brzmi
proste słowo: denat; co mi się zdarzy
teraz- nie wiem, ale obiecam wam psubraty
że nawet w firmie typu niebo pieklił

się będę by tę wieczność ktoś chciał
rozłożyć mi na raty, choć za sztywniaka
teraz robię, stan ten nie powiem,
chwalę sobie, to jasny mnie pierdolnie

szlag, jak sobie czasem nie zapalę,
więc z przyczyn raczej oczywistych
w dół się zapuszczę do smolistych
na paczkę fajek albo dwie; a gdyby

dłużej chcieli mnie, to korzystając z opcji
trupa, powiem - ja tylko palę głupa, bo
kiepskim żartem nie zgrzeszyłem i choć
nie zajdę w poczet świętych, to jest

robaczek uśmiechnięty, któremu dobrą
robię karmę szczątkiem doczesnym, co
szczerbaty, lecz duch mój dalej pośród
was wciąż szczerzył będzie się

zembaty

Podatki, ach podatki

2011-07-04T13:47:00.000-07:00

ile wynosi podatek od wierszy o podatkach?

choć na głowie korona, płacisz pół miliona

śmierć, śmierdź i jako dodatki płać podatki

również zakonnicy płaczą podatki

jedna z najlepszych kreacji Manna (o, właśnie mówi przez radio)

Chociaż termin rozliczeń już minął, to możemy być pewni, że następny nadejdzie.. Cóż, ponoć śmierć i podatki to jedne, czego możemy być pewni. Aha, no i tego że zima znów zaskoczy drogowców (ale ucieszy kogo? no kogo? - ucieszy amatorów białego szaleństwa oczywiście).

Osądź książkę po okładce

2011-06-23T02:04:00.000-07:00

"The Texas chain saw massacre"

"Cube2"

"Alien"

"Solaris"

"The 51st state"

"Hydrozagadka"

"Ghost in the shell"

"Memento"

"Frida"

"Elling"

No może akurat nie książkę, ale film (a film, jak mawiał Le Nin est najważniejszą ze sztuk i basta!). Przeglądałem dziś plakaty filmowe poczynione kolegą patyykiem i przypomniało mi, że kiedyś robiłem sobie okładki do nagrywanych dvd - sięgałem do pudła ze "zdjęciami lub wzorkami, które przydać się mogą", szukałem adekwatnego moim zdaniem kadru od szablonu z dykturki, wycinałem, opatrzałem tytułem i umieszczałem we w pudełku. Poproszon o okazanie, niniejszym okazuję, podkreślając że moja "robota" ograniczała się w tym przypadku do wyprodukowania skojarzenia, odszukania odpowiedniego moim zdaniem kadru i wycięcia go z macierzy. I tak to właśnie wygląda (stare, bo stare, co widać choćby po filmach).

Ostatni dzwonek

2011-06-20T14:50:00.000-07:00

Wiem, że gdzieś dzwonią, ale nie wiem w którym uchu.
(nie wiem skąd to się bierze)

Co jest?

2011-06-10T04:03:00.000-07:00

Tak się złożyło (dziwnie ostatnio się składa, lecz nie będę o tym opowiadał), że nie będzie pisania, będzie śpiewanie.
Przed Państwem utwór "Co jest?" w wykonaniu zespołu Old Stars.
De volaille!
To znaczy, ee - voila!

God Is Dead So I Listen To Radiohead

2011-06-09T11:21:00.000-07:00

Jest wiele historii do opowiedzenia, ale nie będą tu teraz opowiedziane. Będzie zagrany utwór "God is dead so I listen to Radiohead" w wykonaniu Scumbag Philosopher.
Tak właśnie będzie, a gdy to czytacie, tak właśnie jest.

Cynowe Oko - ale nie cyniczne

2011-05-23T03:46:00.000-07:00

autora nie znam, ale wiem, że zdjęcie pochodzi ze słynnego
archiwum Otto Bettmann'a

Majstrując kolaże często sięgam do szuflady umieszczonej tudzież w utwardzonym dysku komputera, tudzież w pudełku z tektury czy w innej teczce. Wyciągam stamtąd zdjęcia bądź obrazki, których autorstwa nie jestem pewien, albo wręcz nie mam o nim zielonkawego nawet pojęcia. Czasem też ktoś znajomy pytał o autorstwo jakiegoś wizualium, a ja bezradnie rozkładałem ręce. Myślałem, że wyszukiwanie po obrazku to szukanie po omacku. Myślałem tak dopóki nie trafiłem na serwis TinEye , po ludzku "Cynowe Oczko". Zasada jest prosta: na stronie we wskazanym miejscu ładujemy obrazek z dysku albo w innym wskazanym miejscu wklejamy bezpośrednią linkę do obrazka, klikamy "szukaj" i po chwili przeglądamy wyniki. A nuż w którymś odnajdziemy informację odnośnie autora. Narzędzie nie jest może doskonałe, ale mi na przykład przydatne. A w napadzie "nudy" można nawet sprawdzić czy ktoś nie "pożyczył" sobie Waszego np. zdjęcia na jakieś swoje konto.
Myślę, że to ciekawe, dlatego też z Wami tym dzielę.

Janusz Korczak Zombie

2011-05-10T12:26:00.000-07:00

Janusz Korczak Zombie, dziś go zobaczyłem i uśmiałem się jak futro z norek - dawno mi nie zdarzyło od rysunku.

autor - Jacek Świdziński

Drezyna z Wierzbowej Dolinki

2011-05-05T04:51:00.000-07:00

Edward Gorey (1925 - 2000) odpoczywa z kotami.

Pewnego letniego popołudnia Edna, Harry i Sam wybrali się
w Wierzbowej Dolince na spacer na stację kolei, by zobaczyć,
czy coś się nie dzieje.

Na peronie stały jedynie puste skrzynie. - Patrzcie! - powiedział Harry,
wskazując na drezynę na bocznicy. - Jedźmy na przejażdżkę!

Chwilę później sunęli z zawrotną szybkością po torach. Mała Gracja Zębata,
bawiąc się błotem w własnoręcznie wykopanym dołku, odprowadziła ich
tęsknym spojrzeniem.

Zatrzymali się w najbliższym miasteczku, w Zmyślonych Kątach,
by w sklepie pana Czarciaka kupić wodę sodową i imbirowe ciasteczka.
- Co słychać w Wierzbowej Dolince? - spytał pan Czarciak.
- Nic - odparli.

I znów ruszyli w drogę, a po kilku minutach ujrzeli na polu
płonący dom. - Oj! - rzekł Sam. - Wozy strażackie nie mają
najmniejszych szans, by zdążyć.

Następnego ranka napisali kartki do wszystkich znajomych z opisem
tego, co robią i z informacją, że nie bardzo wiedzą kiedy wrócą.

O 10.17 minął ich Ekspres Doliny Rzepowej. Do okna salonki
przyklejona była czyjaś oszalała twarz.

- Mój Boże! - powiedziała Edna. - To była chyba Nela Błaha. Chodziłyśmy
razem do szkoły panny Dyscypliniarskiej. Ciekawe, co się Neli stało.

W Korzennych Zdrojach natrafili na cmentarz i obejrzeli
groby rodziny matki Harry'ego.

Potem wpadli na fatyganta Neli, Rysia Bylskowszędego, który obsługiwał
miejscowy telegraf. Spytał czy nie widzieli Neli. Był wyraźnie zdenerwowany.

Pod Chrząstkowicami ujrzeli stojącą na urwistym brzegu wspaniałą budowlę.
- To Pałac pod Zerowym Stopniem - rzekł Sam - rezydencja bankiera
Tytusa W. Rejestra. Widziałem zdjęcie w jakimś piśmie.

Kilka dni później minął ich samochód sportowy. Nim zniknął na horyzoncie,
kierowca krzyknął coś na temat Rysia.

Z pozbawionego daty kawałka "Trójkąta z Wierzbowej Doliny", jaki znaleźli
na torach, dowiedzieli się, że Chwiejna Skała wreszcie spadła na rodzinę,
która urządziła sobie pod nią piknik.

W Oślim Uchu odwiedzili kuzynów Edny, Wietrzyków. Pan domu pokazał im
kilka cennych eksponatów ze swojej kolekcji, liczącej ponad siedem tysięcy
szklanych izolatorów ze słupów telefonicznych.

Następnego tygodnia ujrzeli w oddali Górę Kowalą. Za nią
unosiły się czarne chmury.

Nieco później, podczas burzy z piorunami, błyskawica
oświetliła wczołgującą się na nasyp postać.

Minęło kilka miesięcy, ale wciąż nie wracali
do Wierzbowej Dolinki.

W Skurczowie zwiedzili ruiny fabryki octu, ostatniej jesieni
zniszczonej tajemniczym wybuchem.

W Upadłowie uratowali niemowlę, zwisające z haka na worki z listami.

- Toż to wykapana Nela! - zauważyła Edna. Oddali je gospodyni
sierocińca w Kominkowicach.

Z wiaduktu nad Złą Gardzielą dostrzegli leżący w dole wrak samochodu
sportowego. - Nie widzę znajomego Rysia - stwierdził Harry.

W Fiołkowych Zdrojach dowiedzieli się, że pani Regera Niegustowna
nie przyjmuje wizyt. Przez okno podejrzeli jednak biurko, przy którym
zwykła pisywać wiersze.

Jadąc wzdłuż Podmoklanki, minęli jakiegoś mężczyznę w czółnie.
- Wydaje mi się - powiedziała Edna - że mignął mi w fabryce octu.

Między Zachodnim Zgięciem a Penetraliami omal nie przejechali
przywiązanej do torów kobiety. Była nią Nela.

Mimo nalegań, by z nimi została, Nela postanowiła, że wysiądzie
na pierwszym przejeździe, gdzie wsiadła na rower i odjechała.

Wieczorem w Kościele Metodystów w Półkąpieli uczestniczyli
w kolacji składającej się z pieczonej fasoli. - Jest niezła -
stwierdził Sam - ale nie umywa się do fasoli pani Umlaut
z Wierzbowej Dolinki.

Tydzień później zauważyli podobną do Neli postać, spacerującą
po terenie należącym do Chwastoriańskiej Akademii Śmiechu.

W niedzielę po południu ujrzeli Tytusa W. Rejestra, jak w samej
koszuli brnął w Wielkie Bagno Dziewicze.

W Czkawnicy policzyli kule armatnie ułożone w piramidy
na trawniku przed gmachem sądu.

O zachodzie wjechali w tunel pod Żelaznymi Wzgórzami
i nie wyjechali drugim końcem.

Daawno temu wpadłem na prace Edward'a Gorey'a w znakomitym numerze Literatury na Świecie (6/331). Zawsze chciałem podzielić się jego historyjkami, ale nie mogłem dobrze zeskanować stron, a ich podział byłby grzechem co najmniej. Przed Wami "The Willowdale Handcar or The Return of The Black Doll" albo "Drezyna z Wierzbowej Dolinki czyli powrót czarnej lalki" w tłumaczeniu Agnieszki Taborskiej.
(obiecuję zeskanować "Beastly Baby" czyli znakomitego "Bachorka")

Refleks lingwisty

2011-05-04T13:16:00.000-07:00

Sprzed chwili, z kuchni - ołówkiem bez skreśleń, na tzw. "setkę".
Nie będę przepisywał, mam nadzieję, że w miarę piszę wyraźnie.

Doktor Zygfryd Matuszewski

2011-05-02T12:34:00.000-07:00

Niemal zapomniałem o doktorze Zygfrydzie Matuszewskim, który był w Związku Radzieckim kilka razy. To jedna z pięciu najśmieszniejszych rzeczy na świecie oraz podręcznikowy przykład poprawnie przeprowadzonego wywiadu.

Prognoza pogody

2011-05-01T08:13:00.000-07:00

dla równowagi po tym Ibiszu poniżej..

We dwoje przez znoje

2011-05-01T03:45:00.000-07:00

dobrana para

w osiedlowym solarium opium
ibisza spotkałem krzysztofa
by przerwać sławy udrękę
poprosił swój biceps o rękę

lecz czarną dostał polewkę
zakwas mlekowy i chorągiewkę
złamaną fakt ten szerokim odbił
się echem bo chytry mięsień

z mannem być wolał wojciechem
ten by się nad nim nie pastwił
w napadach ginekomastii
w morzu by go nie topił potu

i miałby plus sto do polotu
czar par prysł zanim zabłysnął
aż się krzysztof śliną zachłysnął
odgryzł się ręce perełek szczęką

kłapnął zębami nawet nie jęknął
i choć łap przednich liczba jest
jeden wreszcie spokoju nastąpił
eden i fiesty radości zabawa

huczna kiedy prezenter był
skonstatował i w takie oto
myśl ubrał słowo: jedna kończyna
jak inteligencja - nie musi

własna może być sztuczna
tylko czytelnik zapyta słusznie
jaki mnie dotknął mózgu paraliż
że opowiadam na co trafiłem

znów pomyliłem z solarium solaris

Kiedyś mój mamut podczas "czynności służbowych" spotkał autystyczne dziecko typu chłopiec, które ożywiało się jedynie w reakcji na prośbę: "zrób ibisza". Dziecko z pozazdroszczenia godną apatią odnosiło się do świata zewnętrznego żywiołowo reagując wyłącznie na audycje z Krzysztofem Ibiszem, który jak się okazuje potrafi być pożyteczny.

Beatyfiksacja

2011-04-30T05:56:00.001-07:00

papa i mama (nie znam autora - źródło: allegro)

Dialogi na cztery rogi:
- co robisz?
- beatyfikuję sobie..

Bielizna słynnych ludzi

2011-04-29T10:02:00.001-07:00

majtki Möbiusa

Dziś rano ineksprymable jednego z twórców nowoczesnej geometrii algebraicznej, Augusta Ferdinanda Möbiusa odnalezione w październiku 1868 roku na tarasie Obserwatorium w Lipsku zostały przekazane do Muzeum Bielizny w Unterwäsche koło Strumpfhosen.

Poezja z wielkiej płyty

2011-04-28T23:55:00.000-07:00

toaleta publiczna

placyk zabaw na placek

smaczny sen, smaczna zabawa

trzęsienie ziemi nie tyka zieleni

skok pod publiczkę

skateboard tennis

muzeum sztuczki współczesnej

pociąg (do życia wiecznego)

pracuj w domu

zaległe rachunki

Archiszopa - doroczny plebiscyt na najgorszy krakowski budynek to przysłowiowy pikuś (a nawet pimpuś) w porównaniu z tym, co swoim nieobiektywnym obiektywem zdejmuje niemiecki fotograf Frank Kunert, o którym dowiedziałem przypadkiem przez trzy minuty oglądając telewizyjny program, którego realizatorzy tropili budynek przedstawiony dwa posty poniżej, we wpisie pod tytułem "Bal na balkonie". Wbrew pozorii to wszystko są fotografie. Mnie urzekły, zatem się nimi z Wami podzielę. Miłego odbioru!

Ciągnę kreski (ale ręką)

2011-04-27T01:45:00.000-07:00

pan czasownik

moc nocy

firanka grzywki

plama namiastki miasta

Ot, garść rysułków niewielkich i bez znaczników znaczenia. Trochę pióro Lilly i schwartz brillant pelikaniej krwi a trochę żelu z żył pana żelpena..

Bal na balkonie

2011-04-23T10:27:00.000-07:00

bez komentarza - cóż, czasem się zdarza
(fot. frank kunert)

Spod Ogona Pegaza

2011-04-21T23:11:00.001-07:00

8smy krzywi się czytając

Jakiś czas temu uruchomiłem konkurs Spod Ogona Pegaza na wiersze najgorsze (najlepiej jeśli świadomie napisane, ale wypadki przy pracy również mile widziane). Jeżeli ktoś będzie chętny dorzucić tekst do puli, zapraszam. Żeby nie być poszkodowany w tych zawodach sam sporządziłem utwór mową wiązaną kwalifikujący się do konkursu. Oto on:

"japan, ty pani"

ty byłaś godzillą ja byłem japonią
która w gruzach legła swoją własną
bronią jak kwiat wiśni ścięta
uczuć sekatorem zamiast

reaktora dwuprzedsionkowego
o tyluż komorach lej mam jak po
bombie która w nagasaki przetrzebiła
ssaki w kraju wschodzącego

słońca co gorącem już nie promieniuje
tylko pustki aurą która nawet
licznikiem geigera republikę dwojga
sprowadza do zera z wielką dziurą

w środku z której nie zawołam
hello kitty kotku list ci pożegnalny
złożę w origami i się miast pod pociąg
prosto pod sumitę rzucę na tatami

parę kropel sake wlejcie w boski wiatr
łez po mnie nie rońcie otwórzcie szampana
haiku - esemesy puśćcie w cały świat
że z mojej jedynej gejsza ikebana

Jesus Christ Supercar

2011-04-17T22:34:00.000-07:00

trójca święta

gwiazdy zostają na lodzie

kolorowanka dla dziatwy: Jezus i t-rex (kamyk do ogródka kreacjonistów)

Kiss - kiss baby Jesus

wild wild east(er)

I Ty możesz dobrze wyglądać dla Jezusa!

Idą święta - pamiątka zamordowania bożego syna ku dobru ludzkości zmartwychwstałego dni później trzy - doprawdy, że też nie dało się tego zrobić bez konieczności przybijania kogokolwiek do czegokolwiek..
Tak czy owak zabity i ożywiony delikwent pozostaje największą gwiazdą popkultury (choć niejaki Lennon John próbował kwestionować jego prym, co zaowocowało wyprawieniem go na tamten świat ołowianymi gwoździami kaliber 0.45 - do tej pory nie wrócił, może jednak się mylił), choć czuje na karku oddech obdarzonego zbliżonymi umiejętnościami Harry'ego Potter'a. Powyżej garść konterfektów rzeczonego Jezusa Ch.
Wesołych świąt!

Nie dosiądę Ukrainki

2011-04-10T23:59:00.000-07:00

bicykl ukraina

o, holender! już nie polata..

Jakiś czas temu odpicowałem swoją ukrainę. Naprawiłem w niej torpedo - zmorę startów na skrzyżowaniach, wyczyściłem, nasmarowałem, polakierowałem błotniki. Prezentowała się nader elegancko. A niebylejaki to rower. To słynny rower Breżniewa, którym jeździł na swojej podmoskiewskiej daczy na porzeczki, to rower który był ze mną ponad dziesięć lat, to jednośladowa wersja Christine rodem z powieści Stephen'a King'a i filmu John'a Carpenter'a - nawet kolor czerwony się zgadza. Nie pozwalała dosiadać się nikomu innemu - kilka osób zrzucała, a Kretowi nawet zabrała prawo jazdy. Nie raz lata temu zdarzało się, że nocowała gdzieś w terenie samotnie dając odpór czyhającym na nią niebezpieczeństwom, co najwyżej ktoś jej do torebki na narzędzia na ramie zawieszonej zaglądał (gdzie swego czasu czekała go karteczka stosownej treści), bądź w najgorszym przypadku pozbawił ją oka urywając imponujący reflektor. Jako rzekłem, naprawiłem ukrainę i rzekłem zmartwiony, że pewno teraz, na odnowioną i odpicowaną ktoś się połakomi gdzieś w mieście. Pomyliłem się tylko trochę. We czwartek wracałem do domu i błotnik przedni mi latać zaczął na boki, więc zatrzymałem na Dietla, o bank oparłem rower i podręcznymi narzędziami zdemontowałem rzeczony, w domu oczyściłem i miałem zamiar zamontować. Następnego dnia rano zajrzałem jeszcze do piwnicy by upewnić się jakiej potrzebam śrubki. Po pracy wróciłem do domu, zajrzałem do piwnicy i stwierdziłem brak. Taki brak zabolał, zwłaszcza, że to był (mam nadzienie, że est gdzieś eszcze, a nie jakiś debil oddał go był na złom, co wcale nie jest takie nieprawdopodobne) piękny rower. Jak dorwę kretyna, który będzie próbował ją sprzedać (jedyna taka w Krakau! a czerwona i w takim stanie to w ogóle rzadkość) to mu pompką tak ciśnienie podniosę, że z wrażenia odgryzie dzwonek. Skradziono też mi zielonego holendra marki batavus na fotografii powyżej, ale tego mniej mi szkoda.

Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie..

aha (suplement) - policja zgłosiła się do mnie bym złożył zeznania w tej sprawie i przyniósł zdjęcia straconych bicyklów. Mocno byłem zaskoczony gdy policjant zadzwonił o 8 rano w poniedziałek.

Torturując trotuary

2011-04-10T23:24:00.000-07:00

Czasami trafiają się teksty napisane "na setkę", na czysto bez skreśleń. Ten nadciągnął sobotnim porankiem. W trakcie wklepywania klawiaturą chyba tylko drobne przesunięcia w wersyfikacji nastąpiły. Tytuł przyszedł później chodnikiem, bo rzeczywiście nie wiedziałem jak to nazwać. Tak o..

Allach akbar i do przodu!

2011-04-08T00:41:00.000-07:00

zwierzęta w służbie dżihadu

według islamu nie można nagrywać wizerunku

a może jednak trzeba?

raz, dwa, trzy - próba detonacji

Macie ochotę się rozerwać? Świetnie, chłopcy w filmie „Four lions” też mają ochotę się rozerwać, tylko do końca nie są pewni w jakim celu. Z cała pewnością nie dla czystej rozrywki, bo bohaterowie tej znakomitej gorzkiej i czarnej komedii to młodzi, żyjący w Wielkiej Brytanii muzułmanie, którzy nie mogą się zdecydować, w którym miejscu najlepiej będzie wyekspediować się pospołu z niewiernymi wprost przed oblicze Allacha, by pociągnąć go za brodę domagając się przynależnych im pośmiertnie haremów hurys. Może w rossman’ie? W końcu Waj (Kayvan Novak) został tam kiedyś przyłapany na kradzieży dezodorantu axe. Albo w disneylandzie. Hm, a może w meczecie? Nie, najlepiej wysadźmy w powietrze internet, tam przecież niewierni najtłumniej się gnieżdżą. Jednak zanim za sprawą zamachowców samobójców internet rozleci się w zerojedynkowy puch trzeba się w nim trochę „polansować” na nagraniach wideo. Tylko jak tu wyglądać groźnie trzymając replikę kałasznikowa? No tak, trzeba podejść bliżej kamery. Aha, i nie śpiewać tego islamskiego rapu wymachując rękami.

O prym w grupie zamachowców ścierają się ideologicznie nastawiony paranoik Barry (Nigel Lindsay) oraz kochający swoją żonę i synka a zarazem oddany idei samobójczej śmierci Omar (Riz Ahmed). Omar najmniej przejmuje się religijnym podłożem świętej wojny, którą mają zamiar rozpętać, bardziej natomiast martwi się o bezpieczeństwo swoich druhów, którzy chcą zginąć w zamachu. Konsultuje nawet terrorystyczne plany z żoną a swojemu synkowi do snu opowiada historię Króla Lwa w wersji dżihad. Brzmi to wszystko jak absurd? A czy absurdem nie jest pomysł wysadzenia się w powietrze w semteksowej kamizelce po to, by boga ucieszyć?

„Four lions” to pierwsza poważna komedia o islamskich terrorystach wpisująca się w nurt filmów w zdystansowany sposób traktujących o trudnych bądź drażliwych czy bolesnych tematach, od „Dyktatora” Charlie Chaplin’a po „Życie jest piękne” Robert’a Benigni’ego. Jednak filmowi Christopher’a Morris’a (na głowę którego jakiś ajatollah prawdopodobnie właśnie nakłada fatwę) bliżej do „Dr. Strangelove” Kubrick’a lub serwowanego z kamienną twarzą Monty Python’a – nie znajdziemy tu slapstikowych gagów lub dowcipasów z „American Pie” rodem. Bohaterowie traktują Sprawę bardzo poważnie – mają zamiar zginąć w wybuchu z uśmiechem na twarzy. Moim zdaniem jednak zdrowiej lepiej wybuchnąć jest śmiechem. Ostrzegam, że takie niebezpieczeństwo grozi podczas seansu.

Film do obejrzenia podczas najnowszej edycji festiwalu Camera Off.

Hobo with a Shotgun - tramp w stylu camp

2011-04-06T22:49:00.000-07:00

no plakat est niezły

nadciąga Plaga

hobo ze spluwą

pamiątka z premiery

Role się odwracają. W filmie "Surviving the game" z 1994 roku Rutger Hauer grał myśliwego, który z grupą zwyrodnialców poluje na bezdomnego, w "Hobo with a shotgun" to Hauer gra hobo - wędrującego bezdomnego na celowniku psychopatów. Bezimienny hobo przyjeżdża pociągiem do Hope Town w nadziei rozpoczęcia nowego, lepszego życia. Chce kupić kosiarkę do trawy i pracować na własny rachunek. Jednak w Hope Town nie ma nadziei, jest za to nędza, korupcja i wszechobecna fala zbrodni wzbierająca pod butem rządzącego miastem Drake'a (Brian Downey) i jego dwóch psychosadystycznych synalków. Bezdomny lecz uczciwy próbuje wieść porządne życie, jednak nie potrafi przejść obojętnie obok przemocy i ratując prostytutkę Abby (Molly Dunsworth) przekracza granicę, za którą czai się szał bestialstwa. Zamiast wymarzonej kosiarki kupuje strzelbę i rozpędzonym ołowiem stara się "posprzątać" miasto.

"Hobo with a shotgun" to odprysk zestawu "Grindhouse" spółki Rodriguez & Tarantino. Był tam jednym z fikcyjnych trailerów, których pełnometrażowe wersje powoli zaczynają wdzierać się na celuloid. W zeszłym roku drogę na ekrany wyciął sobie szerokim ostrzem "Machete", teraz za sprawą reżysera Jason'a Eisener'a z wielkim hukiem wstrzela się włóczęga ze spluwą. O ile jednak Tarantino lub Rodriguez potrafią bawić się konwencją i tworząc pastisz składają hołd kinu gatunkowemu, o tyle Eisner ma tylko pomysł wyjściowy, z którego nic więcej nie potrafi wycisnąć a jego jedynym atutem jest Rutger Hauer. Ale nie oszukujmy się, Hauer jest aktorem kina klasy B, a "Hobo with a shotgun" filmem z oznaczeniem raczej z drugiej strony alfabetu, który próbuje pretendować do ukłonu składanego video - sensacji z lat osiemdziesiątych. Próbuje, bo estetyka najbardziej kuriozalnej dekady XX wieku i przesterowane kolory to nieco za mało na hołd. Brakuje poczucia humoru i porządnej realizacji (że o aktorstwie nie wspomnę). Jedyne czego nie brakuje to końskiej dawki przemocy przywodzącej na myśl większość filmów Hauer'a - od wspomnianego wcześniej polowania na ludzi, poprzez dekapitację (niezły "Wedlock" z 1991), wyprute flaki, odstrzelone członki, płonące dzieci, pokręconych alfonsów i pedofilskiego Świętego Mikołaja. No tak, jucha aż bucha, lecz na frajdę posucha. Jedynym naprawdę jasnym aspektem jest duet komiksowych zabójców "The Plague", którzy w strojach rodem ze stampunkowego Iron Man'a sieją postrach na motocyklach ciągnących trumnę (nie jestem pewny czy do końca świadome nawiązanie do "Django"). Trochę mało na dużą uciechę. Pióro jest mocniejsze od miecza, a maczeta lepsza od strzelby.

Się pisze się tylko po co?

2011-04-05T14:08:00.000-07:00

przykładowa kartka z kalendarza z przedostatnim tekstem

Nie wiem dlaczego piszę wiersze. Nie mam chyba nic nadzwyczaj ważnego do powiedzenia, ot czasem jakąś anegdotę okraszoną bon motem. Ale bez przesłania mającego na celu "zbawienie" ludzkości (już prędzej zabawienie). Czasem jakieś w miarę unikalne spostrzeżenie się trafi, ale nie wiem czy z mojego kąta, w którym klęczę sobie na grochu jakiś nowy punkt widzenia wynika. Nie mam potrzeby ni chęci definiowania siebie jako "poety". Ja tylko układam wyrazy w słupki kondensując treść i językiem się bawiąc. Choć często nie jest to nawet zabawa, bo w taki właśnie sposób zdarza mi się formułować myśli, w taki sposób niekiedy mówię do siebie po cichu. Na ulicy, w sklepie, w kuchni, pod wodą deszczem prysznica roszącą organizm. W taki sposób myślę.

Nie piszę wierszy po to, by zaimponować dziewczętom, nigdy tego nie robiłem - zresztą mi nie zaimponowałoby dziewczę, któremu zaimponowałbym pisaniem - ja w podobny sposób myślę, w podobny sposób mówię i to wystarczy. Nie piszę wierszy po to by zaistnieć, zapisać się spiżową czcionką atramentem czarnym (pelikan schwartz brillant) odciśniętym w historii, nie dbam o to, nie zabiegam. Czniam to. Zapominam wysyłać. Na konkursy, do periodyków, mądrym głowom pod osąd.

Nie piszę po to, by stworzyć coś pięknego. Moje teksty rzadko bywają piękne. Małże produkują perły otulając swoją wydzieliną ziarenko piasku, brudek, zanieczyszczonko. Ja nie robię perełek, ale teksty rzeczywiście często (bardzo często) powstają analogicznie - mam ziarnko - zaczyn, frazę, pointę, tytuł. Mam tłumik wzmacniający dźwięk. Pozostaje do niego "dokręcić" rewolwer tekstu, którym już śmiało mogę wymachiwać w nadziei, że ktoś się zaśmieje, że ktoś się przestraszy, że ktoś skapituluje albo wręcz przeciwnie - stanie do walki, zarządzi powstanie, wywoła rebelię. Nawet tylko w swym międzyusznym powiecie. No, sami wiecie..

Nie piszę wierszy do szuflandii - teksty są po to, by były czytane, by były używane. Ja używam myśli i kończyny prawej (choć ćwiczę szmają bycie) a górnej do produkcji, czytelnik ocznię nadwyręża i aparat poznawczy - tak to działa. Nie znaczy to, że wszystkie teksty, jak Bank Narodowy banknoty emituję. O, nie - sporo ich w kajetach przeróżnych spoczywa, bądź na świstkach fachowo szpargałami zwanych. Czeka na lepsze czasy w papierowym czyśćcu, albo odbywa pół wieczności kary w celulozowym szeolu - po prostu nie przypadły mi w gust, nie zabrzmiały w słuch albo czasami najzwyczajniej są nawet dla mnie zbyt głupie, zbyt odjechane, zbyt wydumane. Z pokładów takich rozbitków da się czasem uratować pojedynczych pasażerów w kamizelkach ratunkowych w miarę udanych fraz lub konstatacji tudzież otwarć, point bądź tytułów. Reszta idzie na dno. Nie oznacza to jednak, że nie jestem skłonny takich ułomnych komuś ciekawemu tego pokazać - dlaczemu nie. Wtedy widać, co mi czasem kołacze i jak tokarka języczana pracuje.

Włąściwie to nie wiem dlaczemu piszę wiersze. Czasem sprawia mi to przyjemność, a czasem się męczę jak skacowany górnikt w kopalni uranu trzysta mil na wschód od Czelabińska z całym respektem, poważaniem i lękiem dla osób, które rzeczywiście to robią. Nie mam bladego ni zielonego pojęcia w jakim celu to robię.
Mam przestać?

Antychryst, dla znajomych - Ancyś

2011-03-26T03:40:00.000-07:00

Cóż, może nie o Antychryście będzie, ale o Antypapieżu. Ludność się dziwuje dlaczemu obecny papież ma nienajlepszą prasę - cóż, poprzedni papież był Mistrzem Yodą z łagodnym uśmiechem, a obecny est raczej Lordem Vader'em próbującym tak obnażyć zęby, by chociaż odsetek niedowidzących potraktowało to jako uśmiech..
Przed Państwem Zlad w utworze "I'am Antiopope"!
("Like a lion kills an antylope")

Camera buff

2011-03-24T04:25:00.000-07:00

8smy z ósemką

Hm, nie wiedziałem że "Camera buff" to angielski tytuł filmu Kieślowskiego "Amator". Cóż, niedawno odbył się casting do amatorskiego filmu o filmie "Amator" do roli młodego Jerzego Stuhra, który grał Filipa Mosza. Zgłosiły się nieprzebrane rzesze ludności płci obojga a wieku różnego. Przesłuchania trwały dniami i nocami aż wreszcie autorzy zdecydowali, że młodego Filipa Mosza granego przez Jerzego Stuhra w filmie "Amator" zagra młody Maciej Stuhr aktor, syn starego Stuhra Jerzego również aktora. Hm, można się było tego spodziewać.
Przypadkiem trafiła mi się jednak świeża fotka z kamerą (8semką, a jakże!) wpisująca się w rzeczoną historię (aż szkoda, że nie włożyłem wąsów).
fot. - 8smy

Cola z ziemniaków?

2011-03-17T00:25:00.000-07:00

Od dawna zapominałem zamieścić. Niestety nie miałem czasu, nie byłem, nie dowiedziałem się jaka est cała prawda o coca coli i ziemniakach. Macie może jakieś pomysły jak ta prawda wygląda?

Jedź ostro (żnie nie popędzaj kół)

2011-03-08T14:57:00.000-08:00

Nicholas Cage "puszcza oko" do kelnerki

Nicholas w kelnerce

piekielnie fajna maszyna

Nicholas Cage nie umie odmawiać. Nie odmawia swojemu agentowi, nawet gdy ten przynosi kolejny scenariusz z rolą, której zagrania wszyscy inni już odmówili. Nie odmawia też swojemu fryzjerowi. No ale jak tu odmówić niewidomemu mistrzowi nożyczek i grzebienia, który od wielu już lat dba o to, by fryzura aktora była... hm, co najmniej oryginalna. Nie odmawia też prawdopodobnie pacierza. To by tłumaczyło dlaczego w „Drive Angry” po raz kolejny (po filmie „Ghost Rider”, gdzie ceną za duszę było krótkotrwałe przywrócenie wzroku fryzjerowi gwiazdora, ot na szybkie strzyżenie i farbowanie) trafia do piekła. Czymże jednak jest piekło, jeśli nie więzieniem, do którego post mortem trafiamy za przestępstwa popełnione za życia. A skoro jest więzieniem, to znaczy, że można zeń uciec. Wystarczy mieć powód i dobry plan.

Grany przez Nicholas’a Cage’a Milton (ukłon w stronę autora „Raju utraconego” John’a Milton’a) ma powód. W czasie gdy po śmierci odsiadywał drugą połowę wieczności, zwyrodniały przywódca sekty Jonah King (Billy Burke) zabił jego córkę i ukradł jej dziecko, by złożyć je w ofierze szatanowi, co sprawi że wyznawcy pana ciemności przejmą władzę na ziemi. Niedoczekanie. Milton ma też zabójczo precyzyjny i śmiertelnie prosty plan – rozpętać piekło, zabić King’a, ocalić wnuczkę. Pomóc mu w tym może przypadkowo spotkana kelnerka Piper (Amber Heard) a przeszkodzić jedynie diaboliczny Księgowy (William Fichtner). Czy plan się powiedzie? Czy Milton ocali wnuczkę i ugasi piekielne pragnienie chłodnym piwem pieniącym się w pucharze z czaszki swego wroga nim Księgowy wystawi rachunek? Zainteresowani a odpowiedzi nie pewni rozwiązanie znajdą w kinie. Nie dość, że na wielkim ekranie, to jeszcze w 3D!

„Drive Angry” to film niekonsekwentny i nierówny. Z jednej strony pełnymi garściami czerpie z estetyki infernalnych komiksów i ich ekranizacji w stylu „Constantine” czy „Ghost Rider”, z drugiej zaś, balansując poza granicami groteski nie jest w stanie przekroczyć bariery poczucia humoru. Owszem, jest kilka mniej lub bardziej zamierzonych żartów, ale wszystkie znamy już skądinąd i w lepszym wykonaniu (przykładem scena strzelaniny w trakcie uprawiania seksu żywcem niemal skopiowana z „Shoot’em’up”, tam jednak Clive Owen i Monica Bellucci mieli więcej wdzięku, seksapilu i amunicji). Cóż, stało się tak być może dlatego, że Milton zamiast mrużyć oko do widza, przez część filmu paraduje z okiem odstrzelonym. Do momentu aż sobie zawadiacko oczodołu nie przewiąże bandaną z wzorkiem z trupich czaszek, a jakże. Aż szkoda, że reżyser Patrick Lussier, ekspert od horrorów nie zdecydował się na większy dystans do historii o zemście, ta bowiem jest jak galaretka z (wyrwanych wiadomo skąd wrogom) nóżek – najlepiej smakuje na zimno, ale jeszcze lepiej z odrobiną kwaśnego soku z cytryny.

Guerilla drink

2011-03-06T11:23:00.000-08:00

Hm, jak często zdarza się Wam podarować komuś broń?
Oto wykonany przeze mnie koktajl mołotowa dla kolegi Grzegorza, który na szczęście
rad był z podarku, w końcu nigdy nie wiadomo kiedy może się przydać: gdy przyjdą zombie, jak wybuchnie powstanie, kiedy zespół coma zawita do miasta..
Cudem tylko nie użyliśmy koktajlego od razu..

inskrypcja instrukcji inkryminuje:

"..a kiedy wielkie nadejdzie wkurwienie
takie co wilkiem się wgryzie w sumienie
zapal zapałkę - światełko w tunelu
ściśnij butelkę i ciśnij do celu
gdy ogień zapłonie jak ten w Twoim oku
schyl się, rozejrzyj dokładnie wokół
- kamień sam znajdziesz
więc rzuć nim bez winy tak mocno
boleśnie jak wciąż potrafimy

tylko nie szukaj kamienia w sercu
bo choć najmniej czułe to miejsce, tam
go nie znajdziesz na szczęście jeszcze"

Cyrk w teatrze

2011-03-04T02:46:00.000-08:00

Najnowsza produkcja sprzed dni pa'ru.. Hopper udostępnił lokal, w którym zagnieździły się persony przeze mnie sproszone ze zbiorów, co własne. Aha, podczas kręcenia tego kolażego nie ucierpiało żadne ze zwierząt..

I can't see dead people

2011-03-01T02:21:00.000-08:00

Dobry, Piękna i Brzydki (w kolejności, co inna)

Matt Gamoń na "odczycie"

Matt Gamoń i mały gamoń

Mam nadzieję, że Clint Eastwood nie wybiera się jeszcze na łono X muzy, do Lumiere Paradise czy innej Krainy Wiecznego Happyendu. Gdyby tak jednak się stało, musiałbym jechać do Hollywoodu, złapać Matt’a Damon’a za ręce a potem zgodnie z jego instrukcjami potwierdzać. Tak, jestem fanem Clint’a Eastwood’a. Tak, Eastwood jak dobre wino dojrzewa kręcąc coraz lepsze filmy. Tak, żałuję że odgraża się, że już więcej w nich nie wystąpi. Natomiast na pytanie o jego ostatni film, „Hereafter” musiałbym odpowiedzieć nieco inaczej.

George Lonegan (Matt Damon) ma dar. Dar, który sam nazywa przekleństwem – dotykając czyichś dłoni potrafi nawiązać „połączenie” z bliskimi tych osób. Z bliskimi, którzy odeszli. Z bliskimi, którzy zmarli. George kiedyś świadczył tego rodzaju usługi „telekomunikacyjne” dla ludności łącząc rozmowy dalsze niż międzymiastowe. Dalsze nawet niż międzyludzkie – rozmowy „międzyduchowe”. Dziś jednak świadom tego, jak bardzo praca mistycznej telefonistki rujnuje jego własne doczesne życie woli pracować fizycznie stanowczo odmawiając jakichkolwiek „połączeń”. Jednak jako, że w swej stanowczości jest równie konsekwentny jak Nicholas Cage w postanowieniu występowania w dobrych filmach, co i rusz daje się namówić na kolejny „odczyt”, wyraźnie zaznaczając, że to już na pewno ostatni raz. Cóż, nawet gosposia Sherlock’a Holmes’a bez trudu „wydedukałaby”, że znów przyjdzie mu stawić czoła i ucha głosom zza grobu nadstawić.

Tymczasem bawiącą gdzieś nad Oceanem Indyjskim francuską Anitę Werner (Cecile De France w roli dziennikarki Marie Lelay) fala tsunami przyprawia o bliskie spotkanie trzeciego stopnia ze światem z zaświatów, co burzy jej racjonalne poglądy i motywuje do poszukiwania odpowiedzi na pytanie co czeka nas po drugiej stronie życia. Po drugiej stronie świata, w Londynie z podobnym problemem zmaga się mały chłopiec Marcus (Frankie oraz (sic!) George McLaren), który wciąż natyka się na nic nie wartych szarlatanów. Czy coś nas czeka po śmierci? Czy widmowe projekcje pośmiertnych doświadczeń są tylko efektem bezobjawowej schizofrenii, sztuczkami płatanymi przez mózg? Prędzej czy później każdy z nas sprawdzi to sam.

Mam nadzieję, że Clint Eastwood nie zdziadział jeszcze ze szczętem, choć w „Hereafter” włożył ciepłe kapcie i nakryty kocem snuje z bujanego fotela familijną niemal „wigilijną opowieść”. W przeciwieństwie jednak do Dickens’a, którego duch unosi się nad wodą laną w tym filmie, reżyser nie uderza w moralizatorski ton. Siłą filmów Eastwood’a był zawsze wyrazisty, skonfliktowany wewnętrznie, zewnętrznie oraz jedno i drugie bohater. W scenariuszu Peter’a Morgan’a („The Queen”, „Frost/Nixon”) tej klarowności zabrakło a rozmyty niczym widma umarłych główny bohater wiarygodnej konsystencji emocjonalnej nabiera dopiero pod koniec filmu.

Cóż, czasem nawet najlepszy rewolwer potrafi się zaciąć (na podobnym w tematyce „The Lovely Bones” potknął się niedawno sam Peter Jackson), poczekam więc na kolejny film Eastwood’a, by sprawdzić czy Niemyty Harry ma jeszcze w magazynku ostrą amunicję.

[od piątku 4. marca na ekranach]

Rob Gonsalves

2011-02-28T13:02:00.000-08:00

kładź to już spać

summer is a season below

już nam odbija od lustra

powiedźmy powódź

oto jak się lata, kiedy stać cię na sny*

kite bogom w oko

fale tłumią wiatr**

domek na drzemie

bo niebo było zasłonę

akwedukt to droga est wody

world trade godess

Wpadł mi dziś w ocznię kanadyjski Olbiński - Rob Gonsalves. Niby komercha, ale te lubię te zabawy jeometrią, no i przy pierwszym prezentowanym zatrzymałem na chwilę. A może po prostu miałem ręce zajęte i w porę nie przewróciłem strony?
Tytuły sobie wymyśliłem sam (z wyjątkiem: *janerka, **strugaccy)

The Brothers of Beauville

2011-02-26T01:50:00.000-08:00

Panie, Panowie - zaginione rodzeństwo Tria z Belleville odnalezione! Przed Państwem Bracia z Beauville!
(po raz pierwszy w The Simpsons "Angry Dad", teraz także tutaj!)

Za każdą razą mnie bawi..

plus bonus - polański żart z tego samego odcinka

Grzechy 8sme gładzisz który..

2011-02-16T23:29:00.001-08:00

Grzechy 8sme gładzisz który, czasem też zjadając szczury..

ha, wrzuciłem ten znajdnięty i niestety niesygnowany świątobliwy obrazek powyżej - swoją drogą czy nie milej by było gdyby kotek gładził grzechy świata a nie jakiś tam waranek? - a tu w radio trąbią, że dziś est międzygalaktyczny dzień kota - jak to przecież nie sobota..
No proszę, co za koincydencja.

Przekrój Godzilli

2011-02-16T01:10:00.000-08:00

Przekrój Godzilli - po prostu przekrój Godzilli.

P - rofesjonalizm K - ultura P - unktualność

2011-02-15T00:50:00.000-08:00

Jako że usługi teleportacyjne nie są jeszcze dobrze w naszym kraju rozwinięte postanowiłem jakiś czas temu skorzystać z usług kolei by dostać się z Punktu A do Krako-wA. Nabyłem bilet, odczekałem do czasu przyjazdu, odczekałem opóźnienie ledwo niemal godzinne i wsiadłem na pokład. Całe szczęście miałem znikomy bagaż, więc udało mi się przebrnąć około trzech metrów, po czym utknąłem na korytarzu. Pociąg odczekał kolejne minut czterdzieści i wreszcie ruszył gwałtownie. Maszynista wiedział co robi - nikomu z pasażerów nie groziło przewrócenie - bliźni szczelnie wypełniający wolne wagonowe przestrzenie nie dopuściliby do takiego nieszczęścia. Przede mną była perspektywa niemal czterech godzin wojażu, więc postanowiłem go sobie jakoś umilić - jak się okazało lektura nie wchodziła w grę. Pomijając fakt, że nawet jeśli udało by mi się wydobyć książkę, to z uwagi na niewielką nadwzroczność nie byłbym w stanie dużo przeczytać z odległości trzech centymetrów. Zresztą jaka to frajda przez niemal cztery godziny czytać te same kilka linijek, bo o przewróceniu strony nie mogło być mowy. Zamiast audycji radiowej (musiałbym wyekstrahować z kieszenie odbiornik, co zakrawało na trzynastą Heraklesa robotę) posłuchałem więc peanów współpasażerów na cześć, chwałę i chałwę bogów pekapu.

Po dwóch i pół godziny podróży, całe szczęście część pasażerów nie wytrzymała trudów ekspedycji i zmarła zgnieciona, z nudów, tudzież nadmiaru brudu i niedoboru powietrza. Kiedy wspólnym trudem udało nam się (kto by przypuszczał, że pozbywanie się ciał tak zbliżać ludzi potrafi) pozbyć trucheł i bagaży nieszczęśników okazało się, że jestem w stanie usiąść w przedziale! Reszta mięsnej masy wypełniającej kiszkę pociągu także zaczęła się przemieszczać zgodnie z dynamiką cieczy wypełniając wolne przestrzenie. Spocząłem przy korytarzu i przez kolejne pół godziny między moimi nogami ślinił się lekko upośledzony z pyska golden retriver, którego przewodnikiem był nader inteligentnie wyglądający punk pod czterdziestkę. Mimo popularnego sloganu wiedziałem, że ta para ma przyszłość przed sobą. Kiedy wreszcie za pomocą szklanych drzwi udało się odizolować najlepszego przyjaciela człowieka wraz z wszelkimi cieczami i zapachami jakie emitował, funkcje aromatyczne przejął siedzący przede mną duży budda w sweterku typu "boys" w daleką drogę zaopatrzony w reklamówkę, z której co i rusz wyciągał króliki kanapek. Co i rusz ktoś z ludzkiej stonogi pulsującej na korytarzu wsadzał głowę do przedziału w płonnej nadziej znalezienia wolnego miejsca (hm, przez drzwi przeźroczyste łatwo było porachować dusze przedziałem duszone, ale nie ma to, jak się dopytać), lecz podejrzewam, że gdyby nawet zjawiła się tam Matka Teresa w zaawansowanej mnogiej ciąży, to kazalibyśmy jej iść do diabła. Pomijam już fakt, że duży b. z naprzeciwka w pewnym momencie postanowił otworzyć okno i zapalić w przedziale, co spotkało się z moją stanowczą reakcją - aż dziw bierze, że nikt z współnieszczęśników nie zareagował - dojechaliśmy na miejsce nie niepokojeni przez konduktorów.

Miałem w ręce nieskasowany (ergo: niewykorzystany) bilet. Owszem, odbyłem podróż, za którą zapłaciłem ale do cholery - jechałem z własnej woli do byłej stolicy, nie zaś wyrokiem sądu bydlęcym wagonem na dożywotnią krioterapię w kołymskich kurortach. Postanowiłem sprawdzić jak wygląda kwestia zwrotu funduszy za niepobrudzony przez konduktora bilet. Pani w kasie powiedziała, że muszę napisać reklamację i dała mi druczek. Machnąłem górną kończyną i udałem się na spoczynek. Następnego dnia starannie wypełniłem druczek w zabawny raczej sposób opisując kolejową odyseję (teraz żałuję, że nie zrobiłem kopii) i ostawiłem innej miłej pani w okienku. Ta przeczytała, zaśmiała się i powiedziała, żebym napisał to jeszcze raz (mam na to caały polski rok), bo mi nie reklamacji nie uwzględnią. Odrzekłem jej, że w zasadzie to to czniam i bardziej niż refundacja interesuje mnie pismo, jakie z pekapu otrzymam. No i otrzymałem kilka dni temu, ku zdumieniu mojemu "w drodze wyjątku" uwzględniający moje roszczenia.

Jak będę duży, usiądę w bujanym fotelu z mufką z łysego kota i islandzkim cygarem (efekt cieplarniany, efekt cieplarniany!) i opiszę wszystkie swoje kolejowe przypadki po kolei bądź w kolejności dowolnej. I renty od firmy zażądam. Za straty na ciele, duchu i czasie.

Tak zrobię.

Masakra w dniu Świętego Walentego

2011-02-14T01:31:00.000-08:00

W dniu św. Walentego, rozegrały się kulminacyjne dla gangsterskiego świata USA wydarzenia. Lata 20ste były czasem prohibicji, nielegalnego hazardu oraz prostytucji. W tym czasie półświatkiem Chicago rządzili przywódcy gangów: włoskiego - Al Capone oraz polsko-irlandzkiego - Bugs Moran. Prohibicja tylko wspomagała rozwój „biznesów" obydwu panów, prowadzących dystrybucję nielegalnej whisky. Każdy wie, że od zdrowej konkurencji dużo lepszy jest monopol. Capone postanowił pozbyć się swoich (już ostatnich) rywali.

W położonych na północ garażach, jego zamaskowani pracownicy, przebrani za policjantów zaskoczyli i wystrzelali za pomocą karabinów maszynowych członków rywalizującego gangu. Na miejscu zbrodni znaleziono podobno 160 łusek po nabojach. Tym sposobem 14 lutego 1929 roku, Al Capone w końcu ustanowił siebie szefem chicagowskiej mafii.

Kynodontas - czyli: ta zupa była przetelefonowana

2011-02-10T03:32:00.000-08:00

osiem

krzesło

szczęki

klawisz

kadr z filmu

żółty kwiat

"Kynodontas", reż. Giorgos Lanthimos, scen. Giorgos Lanthimos, Efthymis Filippou - grecki kandydat do Oscara w kategorii Najlepszy Film Nieanglojęzyczny.
Nie będę na razie zamieszczał recenzji tego filmu - nie chcę psuć zabawy osobom, które czytują brednie, jakie tu mi zdarza wypisywać. Dla mnie - z całą pewnością najlepszy film, jaki widziałem w tym roku (no ale luty się dopiero powoli rozpędza), a z pewnością jeden z najdziwniejszych, jakie widziałem w ogóle. Obawiam się, że nie ma szans na nagrodę Akademii - est zbyt.. hm, - inny. Mimo to, jak widać na zdjęciach zawiera wszystkie ingrediencje, jakie winien zawierać hollywoodzki przebój: seks, przemoc, humor, rozrywkę, zadumę i kłębek emocji. Dodam do tego znakomite zdjęcia, kapitalne (choć swoiste) aktorstwo i postaci, które na długo pozostaną za naszych głów ogrodzeniem..
Polecam z caałej siły.

Od hollywoodu nie oczekuj cudu

2011-01-27T22:18:00.000-08:00

co dwie lufy to nie jedna

Na śniadanie kanapki z wątróbką smażoną z cebullą i jabłkiem (na zimno.. ale smażoną na gorąco), kubełek magnezji o smaku grapefruta a w perspektywie plusz aktywator, a może nawet kawa dawno nie pita. Sporo czeka roboty i w szaraki klepania, więc tym samym rozgrzewka.
Christoph'a Waltz'a wyciągłnął z australijskiego czy tam austriackiego kapelusza i wsadził w nazi uniform w "Niesławnych benkartach" Quentin Tarantino. Waltz wyciął hołubca, zgarnął oscara i na dwa lata zniknął. Zniknął by wypłynąć w "Green hornet" jako podtatusiały gangster Chudnofsky, którego nikt nie traktuje poważnie (mimo, że ma pistolet z dwiema lufami!), więc zmienia nazwisko na Bloodnofsky, wkłada szkarłatną marynarkę ze skóry i jest.. mniej więcej tak samo przerażający. Pomijając fakt, że Michael'owi Gondry'emu nie udał się kompletnie remake "Green hornet'a" (malutki żarcik z Bruce'a Lee występującego w starej tv-wersji nie rekompensuje prymitywnego sztubackiego pseudodowcipu całości), naczelny złoczyniec szerszeni wypada blado. Fakt, że świadomie tak jest uszyta ta postać, ale Waltz nie nadaje jej żadnego rysu, równie dobrze mógłby Chudnofsky'ego zagrać Michał Żebrowski. Zobaczymy jakie tango wywinie Waltz dalej - na horyzoncie cyrkowiec w "Wodzie dla słoni" oraz kardynał Richelieu w "Trzech muszkieterach" - czyli raczej standard. W perspektywie rozświetlony gwiazdami "God of carnage" Polańskiego. Pożywiom, uwjidziom - jak mawiają Francuzi..

Strzel sobie fotkę!

2011-01-27T02:41:00.001-08:00

W sam raz na "bezkrwawe łowy". Pałętało się gdzieś w zapisanych i przypadkiem trafiłem. Wygląda na bardzo solidną konstrukcję (mniej estetyczne, a podobnie uposażone snajperki z zenitem w sumie nawet niedrogo można nabyć chociażby na allegrze). Sercem spluwy oczywiście niezawodna leica.

Łosiem osiem prosi prosię

2011-01-27T01:32:00.000-08:00

8smy osiemdziesiąt dni temu poznaje Poznań

8smy w wieku lat ośmiu balkonizację na loggi uprawia
(kurde, prawie jak JFK na słynnej zdjęci)

Anka und Karol

2011-01-26T04:23:00.000-08:00

Sioster Ann ze swym pacholęciem (och) Karollem
kodak 120 portra 800
(p-six zrobił psikusa i nałożył delikatnie klatki)

Babcia Ka.

2011-01-26T01:34:00.000-08:00

babcia k. z córkami (jedna z nich ósmą est mammą)

Niedawno był Dzień Babci - a oto i Babcia Kazia - mama Mamy 8smego
(i sióstr jego)
kodak 120 portra 800

Susz zęby susząc włosy!

2011-01-13T01:12:00.000-08:00

suszarka z radiem i odtwarzaczem mp3

włosy suche jak ta lala

Stoisz przed lustrem i suszysz włosy, a jednostajny warkot suszarki koi cię do snu?
Nuu-dyy! Ale już nigdy więcej - na rynku pojawiły się pierwsze modele suszarek do włosów z odtwarzaczem mp3 a także z radiem! Dzięki temu urządzeniu podczas nudnego i nużącego suszenia włosów można posłuchać nowej audycji kulinarnej Jana Pospieszalskiego "Włos w zupie a niebo w gębie" w Radio Maryja, albo korzystając z odtwarzacza mp3 umilić sobie osuszanie owłosu ścieżką dźwiękową z serialu "Kojak" lub evergreen'ami z musicalu "Hair".

Muzyczna suszarnia już wkrótce do nabycia w dobrych sklepach muzycznych, tfu - w sklepach ze artykułami gospodarstwa domowego (również nie dla idiotów).

Ludu Polan, powstań z kolan!

2011-01-12T23:27:00.000-08:00

..i posmaruj je kremem firmy Boots "by mieć sexi kolana".
Coś dla katolików modlących od rana. (agencja McCann, Bangkok)

Postlethwaite Pete(r) odwalił był kitę

2011-01-03T04:31:00.001-08:00

Pete'a zmalował Peter Latchford

Wczoraj w wieku 64. lat zmarł Pete Postelwaite. Ostatnio widziałem go zupełnie niedawno w "The Town" Ben'a Affleck'a i coś marnie tam wyglądał ale wrednego grał sukinsyna, a chwilę wcześniej konał aż zszedł w "Inception". Teraz "kopnął wiadro" na serio. Lubiłem tego drągala brzydala, który z taką facjatą grywał na przemian skurwieli lub niewyględnych typków o gołębich sercach. Pomijając brytyjskie produkcje, czy jakieś "Parki jurajskie" najbardziej pamiętam go jako japońskiego (sic!) adwokata Kobayashi'ego z "The usual suspects", księdza z musicalowej wersji "Romeo i Julii", dyrektora bidula z "Bandyty" no i ojca z "Imienia ojca". Ostatnią rolę Pete'a według IMDB jest niejaki Karl z filmu "Killing Bono" (tak, chodzi o zabicie tego Bono - jak mniemam pro publico bono).
Więcej nie będzie.

Dirty Harry Krishna

2011-01-03T02:58:00.001-08:00

Clint w deszczu - rysunek: Walt Gunthardt

A działo się to jakiś już czas temu..
Szedłem sobie kiedyś w mieście na L. w państwie na I. do kina - na co nie pomnę. Przechodziłem przez most na rzece S. pogwizdując marsz z "Mostu na rzece Kwai" (niekoniecznie wcale tak było akurat, ale jak ładnie brzmi - reszta będzie się zgadzać), gdy na mojej drodze stanął młody człowiek niemal zupełnie pozbawiony owłosienia i przyobleczony w jasną powłóczystą szatę. - Nazi-krishna - pomyślałem i okazało się, że w drugim segmencie nie pomyliłem się ni w ząb. Młodzieniec grzecznie zapytał mnie czy może zająć mi chwilę, spojrzałem na zegarek i stwierdziwszy, że mam czasu za pasem zapas, przytaknąłem. Ogolony osobnik przedstawił się i orzekł, że jest z Litwy bądź Łotwy, nazywa się tak i tak i chce mi opowiedzieć coś ciekawego. Powiedziałem proszę bardzo i na jego pytanie odpowiedziałem mu skąd pochodzę, dokąd zmierzam (do kina) i coś tam jeszcze w granicach rozsądku.
Oczywiście wiedziałem co się święci, ale postanowiłem dać się wykazać akwizytorowi dobrej nowiny. Chwilę opowiadał mi o tym czym się zajmuje i jakie tajemnice zgłębia, po czym wypowiedział hasło, na które czekałem i na które byłem przygotowany: Hare Krishna. W tym momencie grzecznie przerwałem interlokutorowi, przypomniałem dokąd się wybieram i stwierdziłem, że "Wolę Dirty Harry niż Hare Krishna" (rozmawialiśmy po angielsku, więc zgrabniej formuła wybrzmiała). Młody adept hinduizmu przez chwilę zawahał się, po czym roześmiał, uniósł palec ku górze i powiedział, że to znakomita odpowiedź, po czym wymieniliśmy kurtuazyjne uprzejmości i poszedłem w swoją stronę. Gdy po dwu - trzech godzinach wracałem przez miasto, po drodze spotkałem kilku kolegów ogolonego Łotysza (czy tam Litwina) - musi historia naszej rozmowy rozeszła się dalej, bo niektórzy z nich pozdrawiali mnie radośnie machając kończynami i wołając "Dirty Harry". Jak to miło spotkać czasem ludzi, którzy z powodów religijnych nie są skłonni nikogo do niczego przybijać, a jeszcze mają poczucie humoru.

Szybko zza szybki (lecz możliwie bez "aszybki"*)

2011-01-01T02:38:00.000-08:00

Sherlock H. oraz John W. na ul. Piekarskiej 221b

Szybkie zestawienie najlepszych moim zdaniem filmów 2010 rokiego (kolejność podług mojego uznania):

1. "Ghost writer" Polańskiego - klimat "Chinatown", tempo "Frantic'a" - mało i wiele zarazem na ekranie plus świetni aktorzy nawet tylko na chwilę wyciągnięci za uszy (Eli Wallach, pamiętny Brzydki z "Good, Bad and Ugly" chociażby, czy James Belushi, który ostatnio chałturzy w durnych familijnych komedyjkach). No i zakończenie, o jakim od dawna marzyłem. Jeśli dodam okoliczności powstania, które jednak nie rzutują na odbiór - mam tu numer jeden.

2. "Inception" Nolan'a - sens snu we śnie, w którym śnimy nie wiedząc, że śpimy - koherentna koncepcja incepcji, solidna robota - film rozrywkowy na poważnie, pełną gębą, spod zamkniętych powiek snu, ale z wytrzeszczonymi oczami.

3. "Shutter island" Scorsese - schizofrenia, paranoja i wyspa burzą odcięta - świetna obsada i właściwie rzec można: pewnego rodzaju (do wyboru) preludium, bądź post scriptum do "Inception".

4. "Machete" Rodriguez'a - flaki (ale nie z olejem), jatka i ubaw, czyli to, co ćmy kinowe lubią najbardziej. Aha, najlepsza rola Robert'a De Niro od lat. Serio!

5. "Social network" Fincher'a - się Fincher zrehabilitował po "Coś tam, coś tam Benjamina Button'a", filmie który jeśli by puścić od tyłu, byłby zwykłą opowieścią o jakimś tam kolesiu - "Social network", to zwykła opowieść o jakimś tam kolesiu, która oglądana od przodu trzyma w napięciu i elektryzuje iskrami krzesanymi przez dialogi precyzyjnie zazębione i po zęby uzbrojone.

Z polskich nic nie załapało, ale dorzucam coś, czego wcześniej nie oglądałem: seriale. Wprawdzie tylko dwa (był jeszcze "Walking Dead", ale jak to chodzący trup, bezmyślnie powędrował w ślepą uliczkę i wyrżnął bezmózgim łbem w mur), ale fiu, fiu:

"Boardwalk Empire" - prohibicja, Atlantic City. Steve Buscemi w głównej roli (reszta obsady również znakomita - szczególnie Michael Shannon, jako nawiedzony agent federalny), najlepsza czołówka, jaką widziałem od dawna i pilot reżyserowany przez Scorsese. Warto, jak diabli.

"Sherlock" - miniseria BBC o panu, którego imię widnieje w tytule, a nazwisko brzmi Holmes, tylko że w dzisiejszym Londynie i z humorem rodem z Douglas'a Adams'a (notabene, na podstawie którego "Holistycznej agencji detektywistycznej Dirk'a Gently" BBC szykuje kolejny serial - poczekam). Wszystko elegancko koresponduje z oryginałem - świetna rzecz, szkoda, że (na razie) tylko trzy odcinki (ale po minut 90).

*aszybka - pa ruski: błąd.

Grimm, bracie. Gdzie esteś?

2010-12-10T05:13:00.001-08:00

no właśnie - gdzie?

Kula w łeb

2010-12-07T23:29:00.000-08:00

13 tzameti - 2005

parszywa trzynastka

13 - 2010

13 - 2010 - znajdź 13 różnic

Trzynaście nigdy nic dobrego nie wróży. Przeświadczeniu temu ulegają nie tylko cierpiący na triskaidekafobię (czyli lęk przed liczbą trzynaście), ale i wszyscy pokładający wiarę w gusła i zabobony. Rozbite lustro, trzynaście, czarny kot, czarno-białe zdjęcia, czarny kryminał, film noir. Z wyjątkiem pękniętego zwierciadła wszystkie te pechowe elementy pojawiają się w filmie „13 Tzameti” francusko-gruzińskiego reżysera Gela Babulani’ego. Bohaterem „13 Tzameti” jest Sebastian (George Babluani), dwudziestodwuletni emigrant, który naprawia dach u Jean’a-Francoise Godon’a, przegranego mieszczanina najwyraźniej wplątanego w jakieś szemrane interesy. Gdy Jean-Francois umiera i nie ma kto zapłacić Sebastian’owi, ten podbiera z remontowanego domu tajemniczy list i podąża za zawartymi w nim wskazówkami, które zawiodą go w szpony przestępców organizujących hazardowe rozgrywki dla zblazowanych bogaczy, którzy najprawdopodobniej przedawkowali telewizyjne powtórki „Łowcy jeleni”. Chcąc nie chcąc, Sebastian zostaje wciągnięty na listę zawodników w podziemnych mistrzostwach rosyjskiej ruletki. Tymczasem na trop samobójczej spartakiady wpada policja.

Film Babulani’ego to ascetyczna (czarno-białe zdjęcia, ograniczone do minimum dialogi i niepokojąca muzyka) kula w łeb. Opowieść o bogu ducha winnym młodzieńcu, który pozbawiony zapłaty, postanawia skorzystać z nadarzającej się okazji i wkracza na ponurą ścieżkę losu kończącą się u wylotu rewolwerowej lufy. Jednak głównym atutem obrazu bliskiego duchem do młodopolańskiej „Matni” bądź francuskich nowofalowców, jest galeria fenomenalnych ciemnych typów o wyrazistych facjatach, jaka pojawia się na ekranie. „13 Tzameti” rozbił bank na festiwalu Sundance w 2006 roku zdobywając główną nagrodę jury, a że wyjałowione z oryginalnych pomysłów Hollywood łaknie krwi, Amerykanie już majstrują wysokobudżetową wersję „13”, na szczęście z równie „wyględną” fizjonomicznie obsadą (Mickey Rourke, Ray Winstone, Jason Statham i Ray Liotta). Tajemnicze „tzameti” znaczy zaś po gruzińsku „trzynaście”, które w przypadku Babulani’ego bynajmniej nie okazało się pechowe.

Minęło pięć lat i na ekrany powoli wchodzi wspomniany powyżej amerykański remake. Ponownie w reżyserii Babulaniego, ale dostosowany do wyśrubowanych (w tym przypadku prawdopodobnie oznacza to wykręcenie, nie zaś dokręcenie śruby) oczekiwań amerykańskiej widowni. Ray Liotta zajęty umieszczaniem swej dziobatej facjaty w drugorzędnych amerykańskich produkcjach nie zdążył dołączyć do amerykańskiej parszywej trzynastki. Stawili się natomiast starzy wyjadacze: Ray Winstone, Jason Statham, Mickey Rourke, Ben Gazzara oraz młode wilczki: Sam Riley (pamiętny Ian Curtis z "Control"), Alexander Skarsgard (najstarszy z najmłodszych Skarsgard'ów) i przebijający się do coraz wyższej ligi, hipnotyzujący Michael Shannon (ostatnio widywany u Werner'a Herzog'a w "My Son, My Son, What Have Ye Done" oraz kapitalnym, wystawnym serialu "Boardwalk Empire"). Swoje trzy grosze dorzucił także 50 Cent.
"13" z 2010 roku nabrało koloru, gdyż Amerykanie widząc czarno-biały obraz machinalnie umawiają wizytę u swojego okulisty. Zabrakło natomiast niepokojącej muzyki pierwowzoru, którą zastąpił niepokojąco głupi kapelusik noszony przez Jasper'a (Jason Statham). Widocznie producenci uznali, że film o facetach strzelających sobie w łeb jest wystarczająco dołujący i bez potęgującej efekt muzyki. Z elementów, których ubyło wymienić można także niepewność co do kolejności zejść (nie po to zatrudnia się gwiazdy, by łby im odstrzelić po kwadransie filmu), gęstość i lepkość nastroju oraz niestety emocje towarzyszące seansowi. Ale nic to, przyroda wszakże dąży do równowagi - dodano więc pół garści ckliwych emocji, niedokończony wątek (wprawdzie jeden, ale za to zwisający smętnie, jak urwane sznurowadło), usztywnioną psychikę głównego bohatera i głupich jak obuwie policjantów. Na amerykańską modłę przekręcono także wektor motywacji, którego wskazówka z "przeżycia" przesunęła się na pozycję: "pieniądze". Takie jednak rozwiązanie prawdopodobnie pozwoliło reżyserowi przeforsować zakończenie odmienne od oryginału, ale wpisujące się w konwencję czarnego dramatu kryminalnego.
Nie wiem czy udało mi się znaleźć trzynaście różnic między "Trzynastkami", ale choć oryginał oglądałem z zaciśniętymi zębami, to remake nie przyniósł jakichś wyjątkowych rozczarowań. No ale Ray'a Winstone'a to ja mógłbym oglądać nawet w reklamie proszku do prania (który usuwa winy, błoto, trzynaście rodzajów plam krwi a także świetnie pierze brudne pieniądze).

Sztuka sPodHalańska

2010-12-06T00:41:00.001-08:00

Niestety nie zoczyłem niczego ciekawego pośród stoisk i leżysk zmarzniętych handlarzy na podHalu (coniedzielny "pchli" targ cudów na kiju pod krakowską Halą Targową - łatwo trafić, gadający tramwaj udający metro poinformuje Was głosem Grzegorza Turnaua, że: "Oto przystanek Targowa Hala. Tu kupisz sweter, jabłko albo rogala"). Znalazłem natomiast powyższe dzieło sztuki. Już, już miałem je nabyć starając się wydobyć zgrabiałą dłonią środki płatnicze z ciasnej kieszeni, gdy jakiś marchand wyrósł tuż przede mną, złożył autograf na czeku, na którym zer nie mogłem doliczyć i zanosząc się diabolicznym chichotem zaniósł obraz do sań zaprzężonych w cztery kare jednorożce.
Cóż, może następną razą..

Yellow snow

2010-12-05T12:31:00.000-08:00

Licking pole at the North Pole

Wstałem dziś rano i wyjrzałem przez oko przez okno. Mała wskazówka na nielegalnym obecnie w U.E. rtęciowym termometrze wskazywała - 15' Celsjusza. Dużej nie mogłem znaleźć. Przypomniała mi scena z czeskiego filmu "Obecna skola", w którym ciekawskie dziecię polizało zamarzniętą poręcz przy szkolnych schodach. Po dłuższej chwili dopiero woźny ocalił młodego eksperymentatora. Zaniepokojony dyrektor przez szkolny radiowęzeł oznajmił, by dziatwa pod żadnym pozorem nie próbowała powtarzać wyczynu kolegi. Jak można się domyślać, apel pryncypała przyniósł skutek odwrotny.
Ciepła herbata i miło emitujący ciepłem radiator pozwoliły na chwilę zapomnieć o mrożących krew (gdzie kto sobie lubi) perspektywach, jednak chwilę później pamięć wypchnęła mi na powierzchnię książkę G. Octavo "Łyżka lodu w beczce śmiechu", w której autor opisuje szereg anegdot związanych z przymarzniętym językiem (tudzież inną ciała częścią) do nieożywionego obiektu.

Jedna z historyjek dotyczy byłego papieża i pozwolę ją sobie przytoczyć tutaj z pamięci (zerknąłem na półkę, ale egzemplarz wypożyczyłem kolegu, więc o wybaczenie proszę niedociągnięć stylu). Otóż podczas pielgrzymki JP2 do USA i Kanady w 1987 roku Karol Wu postanowił ni stąd ni zowąd naciągnąć jej program i odwiedzić Indian i Eskimosów z dalekiej północy aby przekonać ich, że Wielki Duch pana boga chwali. Papieżowi się nie odmawia, więc Kanadyjczycy (zupełnie podobni do Amerykanów, tylko mniej uzbrojeni) załadowali świątobliwego męża na pokład helikoptera wypożyczonego od Ronald'a Reagan'a i wywieźli go za koło podbiegunowe. Naprędce zgromadzona grupka autochtonów w strojach ludowych z przystrojonymi naręczami porostów oczekiwała na zaimprowizowanym lądowisku. Śmigłowiec wylądował, papież wysiadł w białym pikowanym puchowym anoraku i w piusce z nausznikami, pomachał dłonią odzianą w białą rękawiczkę zgromadzonym, po czym przyklęknął i ucałował, jak to miał w zwyczaju ziemię na której był gościem. W tym wypadku był to lód wiecznej zmarzliny. Zwyczajowy krótki i symboliczny pocałunek począł się jednak przedłużać, a ojciec święty pozostawać w prawdopodobnie niezbyt wygodnej pozycji. Zapanowała konsternacja i poruszenie, jednak dłuższą chwilę nikt nie śmiał podejść do pochylonego Wojtyły. Dopiero nieodłączny totumfacki Dziwisz przykucnął obok i poderwał się zaraz zaniepokojony. Zamienił kilka słów z obecnymi agentami Secret Service, ale ci przez chwilę bezradnie kręcili się wokół helikoptera najwidoczniej nie potrafiąc skutecznie przyjść w sukurs. Widząc co się święci jeden z Eskimosów podszedł do papieskiej ekipy i szepnął słówko ochroniarzowi. Ten zbladł, ale przekazał informację Dziwiszowi. Ten pobladł po dwakroć i podobno przez chwilę stał się zupełnie niewidoczny pośród wszechobecnej bieli. Chwilę później jednak zabłysły mu oczy i zaczął działać. Pochylonego wciąż papieża agenci SS otoczyli szczelnym kordonem stając frontem do zgromadzonych tubylców. W utworzony zaś krąg wkroczył Dziwisz Stanisław i ku zdumieniu zgromadzonych zaczął rozpinać sutannę. Chwilę później JP2 powstał i reszta tej części pielgrzymki przebiegła bez większych incydentów.
Podobno G. Octavo jest jedyną osobą, która przytoczyła tę dykteryjkę drukiem, nawet mimo faktu, że obecnie kardynał, S. Dziwisz kategorycznie zaprzecza jakoby w.w. wydarzenia kiedykolwiek miały miejsce. No cóż, on twierdzi również, że nie miał nic wspólnego z zainstalowaniem byłego prezydenta R.P. na wawelskim wzgórzu.
A jak było zimno, tak jest.
Mimo to zjem lody - malaga jest na składzie.

Bezpowrotnie

2010-12-04T01:22:00.001-08:00

Znów poproszony zostałem o "uhonorowanie" zwycięzcy konkursu literkowego obrazą wykonaną a'propos. Ostatnią edycję wygrał niejaki Tuxedo (na wręczenie nagród nie przybył w smokingu! - to skandal!) utworem "Bezpowroty". Powyżej wizualny efekt obcowania z nagrodzonym tekstem.
Darz żubr!

Fast się foodł a Robin chudł

2010-12-02T23:12:00.000-08:00

komponenty (aha, jeszcze czosnek, ale poszedł się przebrać do zdjęcia)

makaron jest mniejszy od cukinii, ale również sobie (po)radzi

na plasteeerki! (potem w kostkę - bez kopania)

cukinia pokrywa się pleśnią

bon apetit

Czwartkowe "szybie jedzenie, jedzenie szybkie, gibkie panienki w talii są gibkie" jak śpiewał poeta aptekarz, miało być szybkie i pożywne (bo od dnia zarania nic nie jadłemee nic nie piłemee) a dlaczemu przy okazji nie smaczne i nie zielone. Padło na spleśniałą cukinię w makaronii. Raz dwa - kawałek pleśniowego serum zielonego lub z krwią błękitna w żyłkowaniu płynącą, cukinia, śmietaństwo i czosnek (ja dodawam jeszcze nieco żółtego serego z utartym nosem, ale to zbytek łaski). Cukinii robimy operację krojąc ją w rozsądną kostkę, wrzucamy wraz z czosnkiem do piekła patelni i dusimy aż duch ją opuści. Dodawamy kopnięty w kostkę pleśniak, czekamy aż jak dziadowski bitch się rozpuści i zalewamy śmietanią. Sypiemy solą (wszak drogi śliskie) i pieprzymy, ale nie bez sensu. Gotową substancją oblewamy makaron i spożywamy trzęsąc uszyma.
Uwaga: bardzo sycące!
P.s. - podczas kręcenia tego dania nie ucierpiało żadne zwierzę.

Mmmmmmmmantra

2010-12-02T00:55:00.000-08:00

Jak mawiał Bernard Mickey Wrangle znany też jako "Dzięcioł", są tylko dwie prawdziwe mantry: "mniamm" i "mnimm" (nie mylić z "nimm dwa"). Ja tam nie znam i na pewno nie będę się spierał z bohaterami literackimi, ale moimi mantrami bywają: długi spacer (na lub bez rowerego) bezcelny, gotowanie, kresek stawianie na papieru, obrazów cięcie i gięcie, permutowanie literek za słowa przebranych lub jolka w Przekroju (ech, gdzież te niegdysiejsze jolanty z Dużego Formatu) czy inne coś eszcze. Nawet katolicy mają swe mantry za różaniec przebrane, choć tak odcinają się od rzekomo pogańskich obyczajów.
Mantra to "flow", a kto pisał, ten koł..

Jak utopić utopenca?

2010-12-01T09:26:00.000-08:00

W Prywiślańskim kraju nie mamy kultury "przegryzek". Chodzi mi o prawdziwe "przegryzki", nie zaś jakieś tam trzy psy (czyt.: czipsy) czy inne pluszaki paluszki. A wystarczy na chwilę wytknąć nos poza obszar peelenów, by skosztować przy lada okazji coś smacznego, chociażby sącząc poncze czy inne na ten przykład piwo (że o winie nie wspomnę). Jakieś dwa tygodnie temu postanowiłem sporządzić utopence, popularną przekąskę naszych braci w rozumie zza południowej granicy. Dziś poddawałem analizie organoleptycznej produkt, ale obawiam się, że będzie potrzebował jeszcze minimum tygodnia na osiągnięcie pełnej wartości bojowej.
A oto jak wykonałem zawartość słoja prezentowanego na fotografii:

ingrediencje:

- około kilograma (w zależności od pojemnika) serdelków drobiowych wysokiej jakości (ważne by nie były zbyt miękkie),
- szklanka octu,
- sól, cukier (oczywiśta nie miałem cukieru, więc miodu nieco zadałem), pieprz cały, czosnek, nieco piri piri czy inkszej wściekniętej papryczki
- trochę wody, cierpliwość

metoda:

Pogodzić ocet z wodą, dodać przyprawy, powoli podgrzać ku wrzeniu. Bez wstydu wystudzić. Słoik wypełnić serdelkami (uprzednio wrzuconymi na chwil kilka do wrzątku) ciasno je upychając. Powrzucać nadgniecione ząbki czosnku, pokrojoną papryczkę (albo całą ku oka uciesze) oraz pieprz. Ja oczywiście dodałem także cytryny, ale niewiele jest rzeczy, do których nie dodaję cytryny. Teraz nie przelewki - zalewamy zalewą, zakręcamy słoik jak słoik. Podziwiamy cośmy najlepszego zrobili i po kilku godzinach instalujemy w lodówce na minimum dwa tygodnie. Ja poczekam jeszcze tydzień.
Wegetarianie mogą użyć serdelków sojowych, zalać roztworem z bezkwasowego octu i cieszyć podniebienie popijając kieliszkiem bezalkoholowej, dobrze zmrożonej wódki.
W następnym odcinku dowiemy się jak zmartwić homara na śmierć.
Ten tego i owego - smacznego.

Obraz mi śnieży

2010-11-29T09:43:00.000-08:00

Pierwszy z tej strony roku śnieg dziś gościnnie wystąpił. Mam nadzieję, że chwilę poleżakuje nim zamieni okolicę w brunatne bajoro brei. Jeszcze piątkiem żartowałem, że "drogowcy zaskoczyli zimę, a zima w wywiadzie dla lokalnej telewizji stwierdza, że czuje się miło zaskoczona". Jednak dziś rano okazało się, że "białe szaleństwo" wzięło drogowców przez zaskoczenie. Jak zwykle. Rozumiem, że zaskoczeni mogliby być drogowcy z Kairu gdyby rano zastali puchu po dziurki w uchu. Nawet mimo nieprzebranych zasobów pisaku, którym dysponują zaskoczenie byłoby w dwójnasób większe gdy okazałoby się, że piasek nie jest kompatybilny (w Polsce od 2005 r. tylko "milimetr grubości może mieć piasek używany do posypywania dróg i chodników - stwierdził minister środowiska. Jeśli posypujesz zimą chodnik czy drogę grubszym piaskiem, możesz dostać karę") z piaskarkami, których i tak nie ma. A u nas zima, jak co roku przeprowadziła nocą desant swoich białych dywersantów na asfaltowe linie wroga i znowu wygrała. Nierówna walka potrwa do marca.

Tuban bulban

2010-11-29T02:01:00.001-08:00

W Krakowie otwarto sklep z bańkami mydlanymi. Właściwie w tym momencie są już dwa sklepy (na Szczepańskiej - foto i na Szpitalnej oraz jakieś tam stoisko w jakiejś tam Bonarce). Do sklepu (jak głosi napis na szybie zasłonięty powyżej przez rozentuzjazmowanego klienta) można wchodzić z lodami, zwierzętami a nawet z dzieckami! Ponadto reklamacje są uwzględniane - nie dziwota, wszak produkt może prysnąć jak bańka mydlana.

Nad sklepem znajduje się wyrzutnia baniek mydlanych krótkiego zasięgu zasnuwająca Szczepańską opalizującymi kulkami z wody, detergentu i napięcia powierzchniowego. W ramach reklamy po Rynku i okolicach gracko zataczają kółka na swoich jednośladach pracownicy sklepu, ciągnąc za sobą smugę bąbli z emiterów umieszczonych na bagażnikach.

Ciekawym elementem oferty jest możliwość zakupienia bańki mydlanej na wynos. Po wydmuchaniu w lokalu bańki pożądanej przez klienta wielkości, produkt pokrywany jest specjalnym lakierem utwardzającym (dostępnym w wersji bezbarwnej oraz matowej) i pakowany do miękkiej torebki foliowej. Z uwagi na wątłość nie poleca się wymachiwania takową bańką podczas transportu. W tajnych laboratoriach sklepu "Tuban" trwają prace nad technologią mocowania uchwytu pozwalającego zawiesić rzeczoną b. mydlaną na choince.

Według klientów pobliskiego słynnego sklepu monopolowego "Baryłeczka", "Tuban" to jedyne miejsce w Krakowie, gdzie warto jest "dostać z bańki".

Bóg est wieeelki..

2010-11-25T09:56:00.000-08:00

bóg est wielki, Piotruś malutki a Raczkowski zabawny..

The Walking Dad

2010-11-23T01:40:00.000-08:00

Kiedyś trupy nie dość, że chodziły to eszcze elegancko ubrane

..teraz już tylko tatuś idzie (tu eszcze jedzie)

Nie oglądam seriali.
Wyjątkiem est "The Simpsons", ale to beczka zupełnie inna, w dodatku pełna śmiechu i nie wymagająca pilnego śledzenia każdej z teraz już dwudziestu dwu serii.
Niedawno (31 października) pojawił się nowy serial, któremu postanowiłem się przyjrzeć - "The Walking Dead" - wiadomo: zzombifikowana Ameryka, te sprawy i kusząca perspektywa zaledwie sześciu odcinków plus interesujący trailer i bardzo udany komiks Robert'a Kirkman'a oraz Tony’ego Moore’a, na którym bazowali twórcy.
Pierwszy odcinek zaiste był wielce udatny. Prowincjonalny glinarz Rick dostaje kulkę i ląduje w szpitalu, gdy odzyskuje przytomność okoliczne okolice wyścielone są zwłokami, a żeby było śmieszniej i straszniej niektóre z nich paradują w najlepsze prezentując dumnie różne stadia rozkładu i wydając dźwięki mogące śmiało zapewnić im posadę spikera na większości stacji kolejowych w Polsce (inna sprawa, że już od dłuższego czasu podejrzewałem, że PeKaP pospołu z Pocztą Polską w ramach jakiejś dziwnej polityki kadrowej zatrudnia zombie, najprawdopodobniej karmiąc je mózgami zarządu wspomnianych firm - stąd ich nieustanny rozwój i podnoszenie jakości usług). Niezdrów eszcze i skonfudowany zastanymi okolicznościami Rick stara się odnaleźć swą żonę i syna. Całkiem logicznie zaopatruje się w sprzęt na posterunku policji i rusza w drogę autem, a gdy kończy mu się paliwo przesiada się na napędzanego trawą rumaka.
Potem est już tylko gorzej. Dzielny dzielnicowy dociera do Atlanty, gdzie tłum zombie się kłąbi niczym nie-idioci pod Media Markt w dzień wyprzedaży. Rick częstując nieumarłych koniną wczołguje się do czołgu, z którego nie wiedząc co począć musi się ucieczką salwować (hm, taki abrams ma karoserię, której żadne nie przegryzie zombie, całkiem łatwo się go prowadzi - zwłaszcza gdy nie trzeba uważać gdzie się jedzie, no i taki drobiazg, że bronią est wyładowany od gąsienicy po lufę). Potem okazuje się, że w Atlancie (pół miliona mieszkańców/dane sprzed zombie) nie można znaleźć działającego samochodu (est jeden, ale tak daleko, że trzeba się przebrać za trupę żywych trupów, żeby się doń dostać), broni (pomijając ten cholerny czołg, z pół tuzina wojskowych ciężarówek i wielki supermarket, w którym niewątpliwie est dział sportowy zaopatrzony po zęby w przeróżne zabawki, o spluwach nie wspominając - w Georgii trza mieć 18 lat i chęć posiadania gnata, by go sobie mieć) i innych fajnych gadgetów. Dalej est eszcze lepiej - postępowanie bohaterów, z początku tak racjonalne, zaczyna przypominać kruka z czołówki serialu, który z ponurym skrzekiem wydziobuje oko temu misiu, co na asfalcie leży. Pluszowemu misiu. No dobra, ale kruk ma ptasi móżdżek, a widz zaczyna się irytować, że est traktowan w podobny sposób. Pomijam fakt, że zombie ex machina potrafią dopaść ocaleńców w strzeżonym obozowisku bezszelestnie pokonując drut-potykacz podłączony do alarmowych dzwonków, no ale latynoski gang (notabene uzbrojony lepiej niż polska policja) domagający się tak deficytowej w stolicy stanu (a komisariaty chociażby?) torby borby z pięcioma flintami, który okazuje się siostrami miłosierdzia opiekującymi się domem starców przypominających zombie??? Co dalej? Wędrowny gang motocyklowy Bandyci Dzieciątka Jezus głoszący słowo boże wśród zombie? Zostały dwa odcinki - obejrzę do końca i pozostanę raczej przy pełnometrażowych produkcjach, bo widzę, że im dalej w las, tym więcej zombie dobrało się do mózgów scenarzystów zmieniających postapokaliptyczny horror obyczajowy w familijny kolacyjniak. To już mniej "The Walking Dead", bardziej "Walking Dad" (zwłaszcza biorąc pod uwagę niemożność znalezienia działającego automobilu w bynajmniej najmniej zmotoryzowanym kraju na świecie).
Czekam eszcze na scenę, w której zombie ogryzie paznokcie synowi głównego bohatera, na co zainfekowany malec zawoła: "Oh daddy! I'm deady!".

Kim est pan?

2010-11-17T02:24:00.000-08:00

ale który?

Jak złapać kapcia?

2010-11-13T08:50:00.000-08:00

kompozycja komponentów

pytać w dobrych sklepach spożywczych

drążymy do wnętrza oberżyny bacząc by jej nie przerżnąć. wydrążoną możemy skropić cytryną, by nie ciemniała oraz ku kubków smakowych uciesze

poserzone kapcie czekają w napięciu na piec

kawa na ławę, a kapeć na talerz

Wszyscy wiemy, że "murzyński kapeć" to "bambosz", ale dziś zajmiemy się łapaniem innego kapciego.
"Ty bakłażanie" - przyjaźnie a zarazem dowcipnie zwrócił się Dennis Hopper do Christopher'a Walken'a grającego Sycylijczyka w "True Romance", nawiązując do historycznego faktu jasno stwierdzającego, że blondwłosa prapraprababka tego ostatniego w ciemnych pomrokach dziejów chędożyła się z czarnoskórym Maurem. To była jedna z ostatnich wypowiedzi Hopper'a w tym filmie, po niej Krzyś Walken postanowił nafaszerować go ołowiem (Dennis'a, nie filma).
My natomiast dla odmiany nafaszerujemy bakłażanego pysznościami. Do tej nietrudnej sztuki potrzebujemy:

- bakłażana o jasnowłosym włoskim wnętrzu, lecz czarnej, mauretańskiej skórze (ale może być taki z nadwiślańskiego warzywniaka)

farsz wedle uznania, ja akuratnie użyłem:
- cebuli nad którą Niemcy płakali, gdy ją rozbierali (ale może być biała),
- capsicum (ale zwykła papryka wystarczy),
- członka członka Red Hot Chilli Peppers (ale pikantna papryczka będzie jak znalazł),
- złote jabłka w konserwie czyli pommo d'ore (występujące w byle sklepu jako pomidory),
- przeciwwampiryczny artefakt (ale z powodu nadzwyczajnej estymy, jaką w tym kraju darzy się krzyż korzystam z czosnku - tańszy niż srebro),
- mielone mięso z jednorożca (ale w przypadku braków asortymentowych świetna okazuje się świnina bądź krowina pomielona starannie),
- kus kus tak sypki, że nie wystarcy jedno kus by go i w sto koni nie dogonić,
- niegrzyby pieczarki (są absolutnie niekonieczne, ale powszechnie wiadomo, że pieczarki to nie grzyby, podobnie jak śledzie to nie ryby),
- ingrediencje: sól ziemi czarnej, pieprz stamtąd, gdzie rośnie i co tam kto lubi.

Bakłażana myjemy, rozpoławiamy, wydrążamy (za wyjątkiem nasienników bogate wnętrze oberżyny (zwanej też psianką podłużną - fuj) przyda się do farszu, więc pochopnie nie ekspediujmy tejże części do koszar, przepraszam - do kosza). Resztę składników ze świata flory kroimy wedle upodobań i podsmażamy, po czym mięszając łączymy z pomidorami. Zmieloną faunę podsmażamy i dodajemy do pozostałych uczestników przygody. Powstały sos integrujemy z kuskusem i pakujemy do wydrążonych bakłażanich łódeczek. Posypywamy serem, któremu wcześniej utarliśmy nosa i rozłożone na platformie do pieczenia posyłamy niczym Anielkę na dwa do trzech pacierzy do rozgrzanego pieca. Wyjmujemy, sycimy oko pięknym kapciem, który następnie z apetytem pałaszujemy.
Smacznego i niech się Wam uszy zatrzęsą..

Przez wszechświat gnam, szubi du ba..

2010-11-04T03:44:00.000-07:00

Dziennik pokładowy, któryś tam dzień jakiegoś tam miesiąca kolejnego roku podróży, kawał drogi od nie wiadomo gdzie.

"..do tej pory nie wiem kto zbudował ten statek, ani jaki est cel jego podróży. To zresztą, podobnie jak fakt, że nie wiem dlaczemu nim lecę nie ma większego znaczenia. Przynajmniej dla mnie. Gorzej, że mi odbijać zaczyna. Nie wiem czy dzieje się tak, bo zbyt długo lecę tym statkiem, czy dlatego, że w tej części pokładu, na której się aktualnie znajduję uległo uszkodzeniu oświetlenie i klimatyzacja (zdarza się tutaj tak raz na jakiś czas i wszelkie próby naprawy nie przynoszą efektu) - nie działają tak wydajnie, jak jakiś eszcze czas temu, a to wpływa temporalnie na obniżenie morale. A może światło i dźwięk, tzn - temperatura nie ma z tym nic wspólnego, tylko w mechanizmie sterującym w mojej głowie coś się zepsuło? Okresowo zaczynam robić głupie rzeczy i zagłuszać ten fakt nadmiernym olejeniem rzeczonego mechanizmu. A właściwie na skutek nadmiernego olejenia zaczynam robić głupie rzeczy - pewnie elementy się ślizgają lub zacinają z powodu wprowadzanej do nich wilgoci i zawodzą zwodząc mnie tym zawodzeniem. Przynajmniej staram się nie dać zwieść tym zawodzeniom i niezawodnie nie robię przynajmniej złych rzeczy. Tylko głupie. I nie wycelowane w nikogo, właściwie to nawet niemające na nikogo wpływu. Ale po tym, gdy mi odbija, to mija i lot znów est stabilny. Zwłaszcza, że na pokładzie statku est wielkie mnóstwo różnych rozrywek i ciekawych rzeczy. Są nawet baseny, biblioteki, bary, balwierze, barokowe barbakany, brzydkie budynki i bardzo dużo rzeczy na "b" oraz inne litery alfabetu. I bardzo bobrze.."

aha - zamiast p.s. - tytuł posta zaczerpnąłem z opowiadania o takim właśnie tytule. Opowiadanie opowiadało opowieść o załodze statku kosmicznego, który miał na celu eksplorację kosmosu i wyszukiwanie terrapodobnych planet. Jednak misja trwała zbyt długo i załoga zdemoralizowana z nudów rozpływała się w narkotykach rozwalając w pył, puch i paf kolejne mijane planety. W pijanym zwidzie nie zauważyli, że komputer pokładziany kierował ich do domu i rozkurzyli niebieską planetę, jak Gwiazda Śmierci Alderaan - pozostało im przez wszechświat gnać aż szumi du pa..

Trzymaj język za zębami

2010-10-28T01:50:00.001-07:00

niesygnowane fociszcze

Essential killing

2010-10-26T02:16:00.000-07:00

Rad jestem, że Jerzy Skolimowski odłożył farby i pędzle i wrócił do tworzenia obrazów na płótnie celuloidu. Po intymnych i wbrew pozorom czułych „Czterech nocach z Anną”, „Essential killing” przynosi sporą dawkę przemocy (wobec braku alternatywy dla anglojęzycznego tytułu dobrze, że dystrybutor nie pokusił się o spolszczenie). Film opowiada historię mudżahedina, który po ataku na amerykańskich żołnierzy zostaje pojmany, przesłuchiwany („waterboarding” na dobre już zajął miejsce niegdysiejszych stuwatowych żarówek i obcęgów do wyrywania paznokci) i wreszcie przewieziony do któregoś z tajnych amerykańskich więzień, w tym przypadku znajdującego się w Polsce. My to wiemy, rozumiemy bowiem mowę postaci pojawiających się w filmie, ale dla zagranicznego widza jest to po prostu – gdzieś, w innym kraju. Dlatego też irracjonalne zdają się zarzuty stawiane przez niektórych polityków, że Skolimowski identyfikuje nasz kraj jako miejsce przetrzymywania osób uznawanych przez Amerykanów za terrorystów. Pomijając „licentia poetica” reżysera, to nie jest film polityczny, to dramat obyczajowy. Bezimienny więzień korzystając z wypadku podczas transportu ucieka w zaśnieżony las. Po chwili zdaje sobie jednak sprawę z tego, że bosy, skuty kajdankami i odziany tylko w czerwony więzienny drelich nie ma najmniejszych szans w środku zimy. Postanawia więc wrócić i się poddać. Jednak okazja czyni złodzieja, a instynkt zabójcę i tak rozpoczyna się drugi etap ucieczki obcego w obcym kraju. Ucieczki, która nie prowadzi do celu, lecz jest celem samym w sobie. Ceną za wolność, za przeżycie jest jednak śmierć zadawana by móc brnąć dalej.

Głównym atutem „Essential killing” jest Vincent Gallo, którego mudżahedin zabłąkany pośród polskiej zimy jest do bólu minimalistyczny, wyobcowany i skondensowany do jednego celu. Do przeżycia. Skolimowski nie wartościuje, nie ocenia, nie waży dobra i zła. Reżyser pokazuje wycinek historii jednego więźnia, któremu los pokazał okno ucieczki a instynkt kazał rzucić się przez nie na łeb, na szyję. Ścigający go żołnierze nie są okrutnymi maszynami do zabijania, po prostu wykonują swoją robotę. To samo robi uciekinier – ucieka, starając się za wszelką cenę przeżyć. To prosta historia pięknie sfilmowana przez Adama Sikorę ze znakomitą muzyką Pawła Mykietyna. Dla niektórych nawet zbyt prosta, a jednocześnie trudna, bo nie dająca widzowi łatwych rozwiązań, odpowiedzi, nie sugerująca ocen. Ciekawym motywem było także obsadzenie przez reżysera w jednej z ról Emmanuelle Seigner, co mogłoby wydawać się dość karkołomnym pomysłem, jednak scenarzyści wybrnęli zeń znakomicie. „Essential killing” to poetycki thriller o uciekinierze, któremu bliżej jednak do „Uciekającego pociągu” Konczałowskiego niż do „Ściganego” i widz, który przymknie oko na bynajmniej nienachalną symbolikę „wolnościową” otrzyma pięknie sfilmowany, niejednoznaczny film drogi. Drogi przez zimowy las.

(p.s. nie wiem jak jest w przypadku innych kopii, ale ta, którą widziałem w kinie miała wklejoną, niemal podprogową klatkę z gołą babą, coś w stylu żartu Tyler’a Durden’a z „Fight Club” – wątpię jednak by był to zamysł montażysty)

Get Shorty, przepraszam - Shorpy!

2010-10-21T23:11:00.000-07:00

Dziecko typu chłopiec, bez chwili wahania wskazuje miejsce, w którym objawił mu się bóg oznajmiając, że nie istnieje.

Genialny wynalazca samouk z Utah prezentuje model urządzenia służącego do generowania monochromatycznej tęczy. Wynalazek cieszy się ogromnym powodzeniem wśród dotkniętych daltonizmem pejzażystów.

Na konferencji prasowej z okazji 145. rocznicy swojego zamordowania Abraham Lincoln stanowczo oświadczył, że nazwisko Longin Pastusiak absolutnie nic mu nie mówi.

Unia Europejska wprowadza nakaz montowania hałaśliwych silników spalinowych do aut elektrycznych. Wszystko w trosce o niewidomych, którzy mogliby masowo ginąć pod kołami bezszelestnych aut napędzanych prądem.

Pollena Suwałki wprowadza na rynek kolekcję wód zapachowych dla pływaków i nurków.

Już czas jakiś temu nazad natknąłem na stronę prezentującą ogromną kolekcję historycznych amerykańskich fotografii. Doprawdy nie wiem dlaczemu dotąd o tym nie napomknąłem. Zamieszczone zdjęcia zazwyczaj są znakomitej jakości i prezentują pełne spektrum historyczno - obyczajowe USA od osobistego stworzenia przez boga pierwszego Amerykanina i umieszczenia go w którymś z kwadratowych stanów, aż po pierwszy występ jego pra pra wnuka w kolorowej telewizji, w której mogli występować (zapewne jedynie ze względów technologicznych) wyłącznie biali ludzie.
W obszernym zestawie znajdziemy zarówno anonimowe fotografie z czasów tuż po stworzeniu świata, przedstawiające na przykład Ronald'a McDonald'a gdy sprzedaje swojego setnego dinoburgera jak i fotki pstryknięte u cioci na imieniach przez takich tuzów celuloidu i kolodium jak Russell Lee, Lewis Wickes Hine, Jack Delano, Arthur Fellig (znany bardziej jako Weegee) czy G.G. Baine.

www.shorpy.com - polecam!

Golden age of bulb balooning

2010-10-18T01:04:00.001-07:00

Złota epoka żarówkowego baloniarstwa, oj to yba dość dawno być musiało.. Podobno prekursorem tej dziedziny był Thomas Alva Montgolfier..

We wrześniu Unia Europejska zabroniła sprzedaży żarówek emitujących więcej niż 60W. Było to związane między innymi z względami ekologicznymi i energooszczędnymi.

Tymczasem, jak to zwykle bywa, pewien pomysłowy Niemiec znalazł sposób na obejście tego zakazu. Siegfried Rotthaeuser produkuje w Chinach obiekty wyglądające jak żarówki i zachowujące się jak żarówki, o mocy 75 oraz 100W. Twierdzi jednak, że kuliste obiekty emitujące światło żarówkami nie są - mamy oto do czynienia z mini-grzejnikiem. Regulacje UE nie obejmują zakazu sprzedaży takich urządzeń, więc żarówki mini-grzejniki dostępne są w cenie 1,69 euro.

Warto wspomnieć, że Niemiec nie jest pierwszą osobą, która wpadła na pomysł obejścia zakazu unijnego. Polacy także mogą pochwalić się inwencją twórczą - w sklepach znaleźć można żarówki 100W z napisem na pudełku "nie do użytku domowego".

Rotthaeuser, "wynalazca mini-grzejnika" obiecuje, że przeznaczy 30 eurocentów ze sprzedaży każdego urządzenia na ratowanie lasu deszczowego. W ten sposób, jak twierdzi, będzie miał swój udział w walce o ochronę środowiska.
za gazeta.pl/technologie

Hm, myślałem, że Paljaki wcześniej na to wpadną (aha - już po wprowadzeniu rzeczonego zakazu nie miałem problemu z nabyciem 60W w tesko a po przegrzebaniu żarówiskowego składu znalazłem i 100W)

Czy siedemnastego 8smi będą pierwszymi?

2010-10-17T02:58:00.000-07:00

Podarek wyłaniający się z we mgle.
Adekwatny dzisiejszą porą. A czemóż?
Kto wie, ten wie..

Ain i Kabel na Festynie z Okazji

2010-10-14T01:42:00.000-07:00

Lao Koń wraz z Gruppą za radą Adama poety wypłynął na suchego przestwór oceanu ku gawiedzi uciesze. A Ain i Kabel bawią w to co zwykle.

Turgor wakuoli

2010-10-11T13:40:00.001-07:00

turgor wakuoli

W malignie sporządzone - Alberto Moravia Skarżyńskiego, Kandelabr Dore'a i to co znane a nigdy nie wiadomo czyje, Flammarion'a, reszta z własnych zbiorów, koloryzacja i stylizacja takoż..

O przetwarzaniu silumin

2010-10-10T11:12:00.000-07:00

Rauleatem ostatniej utarczki wierszyfikacyjnej okazał się bohater pióra skrywający swe jestestwo pod godłem algo. Tytuł i trofeum w postaci uszytego przeze mnie obrazka (w miarę możności i umiejętności nawiązującego do) zdobył rzeczony algo utworem "o przetwarzaniu silumin".
Powyżej łobrazek, poniżej zwycięski poemat.

o przetwarzaniu silumin

śnisz o zbliżeniu między mną a tobą, naturalnym łączeniu
detali w jedną mieszaninę, amalgamat, w stop żeliwny;
po przebudzeniu powtarzasz prawdy o trwaniu i zmianie.

teraz rozumiem, subtelne różnice to nietrwałe odcienie:
mechanika stawów łokciowych i miąższ pulsujących serc.
zagłębienia tworzywa, fabrykaty; odnajduję drogę detalu,

drogę składnic. więc spójrz, mimo efektów prasy hydraulicznej,
naszych otwartych ramion, ust wymierzających sen zagładzie,
betonowe konstrukcje zbierają deszczówkę, a blacha rdzewieje.

uczysz mnie sprawowania opieki nad sobą, właściwego dawania
obrotu moim sprawom, więc walka o spoiwo siluminu nadal trwa.
o chłodny zwiastun wody tętniącej, wody żywej, nieśmiertelnik.

aha (zamiast p.s. ode mnie - silumin (inaczej alpaks) to popularny stop odlewniczy. stop.

Kotojeleń w Łodzi

2010-10-09T08:56:00.000-07:00

tabloid donosi..

na konkurs profumo

Konkurs polega na przedstawieniu w jakiejkolwiek formie łódzkiego stwora
do wygrania pół litra.

Dublety z/bez dubeltówki

2010-10-06T02:43:00.000-07:00

biedman i drobin

eM&eM-sy

john donson & filip michał tomasz

rychu z wackiem na wierzchu

Sto bilionów dolarów

2010-10-01T10:51:00.000-07:00

Wprawdzie laureaci nagrody Ig Nobel otrzymują banknot o nominale "tylko" 10 (słownie: dziesięciu) bilionów dolarów, ale za to w naszej rodzimej walucie est to równowartość 8 (słownie: ośmiu - czyż to nie słodkie, że właśnie ośmiu;) groszy.

aha (zamiast pe.es) jakby kto się czepiał, to anglosaski trylion to nasz swojski bilion est właśnie - więc pamiętajcie - nie dajcie się oszukać!

Jesień porą na kompoty..

2010-09-30T12:14:00.000-07:00

jesień porą na kompoty
a ja węszę tu kłopoty -

firma się powoli sypie
nie chcę tonąć na tej krypie

prewencyjnie szukam pracy
niechaj est choć trochę cacy

nie chcę zamiast konfitury
w słoik łapać myszy szczury

(taki na kolanie przed chwilą zrobiony z wróblewskiego i zbiorów własnych.. cholera, szukam roboty, bo właśnie dowiedziałem, że firma, w której robię zdycha..
jakby co, jakby jak - dawać cynk, dawać znak)

Ziggy Freud in the sky (without diamonds)

2010-09-30T02:57:00.000-07:00

znalazłem namazany przeze mnie piórem nieudolny portrecik freuda (niedatowany)

a tu znalazłem tzw. "action figure" z Frojdem, ale dlaczemu skubany skacze na spadochronie? - doprawdy trudno powiedzieć

Aha, niebawem zobaczymy film o wesołych przygodach Freuda i Junga. Film w reżyserii David'a Cronnenberg'a będzie nosił tytuł "A Dangerous Method". Zygmunta zagra Viggo Mortensen (początkowo miał grać Christopher Waltz, tak tak, ten nazista z "Inglorious basterds"), a Karola Michael Fassbender. Znając Cronnenberg'a ciśnienie będzie rosło, a potem chlapnie jucha i jakieś wnętrzności z podświadomości..
Obaczymy..

Hex and the city

2010-09-26T05:59:00.003-07:00

"hex and the city" - pentacon six oraz prexer profil s

Marek i jego wacek

2010-09-25T01:25:00.001-07:00

(ilustracja bez związku: Aubrey Beardsley)

Ktoś dopytywał się o wiersz traktujący o myszce mickey i gumowym penisie, nikt nie potrafił mu pomóc - otóż udało mi się odnaleźć (w zasobach pomiędzy substancją glejową) ten wiersz i zamieszczam go poniżej w całej krasie i okazałości..

aha, żeby nie było - walt disney naprawdę był zajadłym żydożercą..
aha II, jego łeb nie est zamrożony (ani inne członki, które jego są)

marek i jego wacek

mówią że tiwi łże w żywe oczy
tekst pisma takoż nie est proroczy
czy mojżesz gapił by się w zdziwieniu
widząc na górze agrest w płomieniu

w hebrajskim przeca nie ma spółgłosek
stąd taki zrazu nasuwa się wniosek
że dobrodzieje kit nam w łeb cisną
a jahwe w krzakach fallusem błysnął

mojżesza ogromem wprawiając w trwogę
a żydom kierunek wskazując i drogę
poprzez pustynię suchą piaszczystą
na której kuśkę warto mieć czystą

zaraz świsnęły ze stali ostrza
nie ma napletka - higiena prostsza
i nawet teraz gdy woda bieżąca
starozakonni chadzają bez końca

walt disney jednak całkiem bez racji
rzezanie mylił z aktem kastracji
stąd jego niechęć do starszych w wierze
prawdopodobnie początek swój bierze

jako że lubił zastrugać ołówek
i dzierżąc w dłoni pogryzać czubek
kształty rysując czarnym grafitem
spędzał tak całe godziny bite

aż jako pan bóg mickey'go stworzył
dodał sześć klatek i myszek ożył
ten jednak nie chcąc być walt'a pionkiem
zaczął się bawić własnym ogonkiem

gdy walt gryzonia na tym przydybał
wziął gumkę myszkę i starł mu kindybał
tak właśnie powstała legenda fałszywa
penis był ołówkiem lecz gumka prawdziwa

Kup nasz dziennik!

2010-09-22T10:47:00.000-07:00

..ale nie Nasz Dziennik na boga!

Mały Xiąże i Krzyżak (ale nie pająk)

2010-09-22T10:39:00.000-07:00

Tekst napisany, gdy smarowałem krótkie apokryfy do "Małego Księcia", ten był o Samobójcy, ale były eszcze inne - nie mogę teraz przypomnieć o czym, eśli je znajdę, być może dorzucę. Ten pojawia tu tylko w nawiązaniu do wierszyka, który powstał przypadkiem, bo inny być miał, ale tak wyszło. Wierszyk powstał parę kwadransów temu, opowiadanko u schyłku podstawówki, więc wybaczcie dziecinne pismo.

Art is hard

2010-09-20T03:09:00.000-07:00

Pan Be i Pani Ka otrzymali byli w prezencie.. Frojd ma spluwę z tłumikiem do tłumienia popędów..

Bazylja, oregano oraz team yankee

2010-09-12T14:07:00.000-07:00

"bazylia, oregano, tymianek"

papierowy ludziku, plamko w dwóch wymiarach,
boisz się miesięcy bez prądu i wody. jeśli jesteś
na zawsze. zwabili ciebie obietnicą godziny
spędzonej w cieniu, kolacji pod wiszącą skałą.

mamy zioła, z których część nie wzeszła,
wino i wystarczająco dużo miejsca,
żeby się w sobie pochować. nawet tutaj woła
nas morze i nie może przestać. co znajdziesz

na dnie, co w piasku? jeśli jesteś na zawsze,
to na wieki, wieków, i że cię nie zaprzepaszczę,
w tej rozpadlinie, kłującej jedlinie, może byś został.